Skip to content

Het 02-Colloquium in het Vlaams Parlement

4 februari 2010
by

Res Publica

Op zaterdag 30 januari 2010 vond in “De Schelp” van het Vlaams Parlement het colloquium “O2- Zuurstof voor Vlaanderen” plaats. Het ging over Belgische splitsingsscenario’s en voorwaarden voor “ordelijke opdeling”, maar ook over gistende processen, onvoorzienbare gebeurtenissen en kantelmomenten. Over Belgisch “flou artistique” en Vlaamse identiteit, maar ook over democratie en sociale rechtvaardigheid. Over scenario’s voor een ordelijke opdeling, maar ook over onvoorspelbare Zwarte Zwanen, het revolutionaire breekmoment en de zin van chaos. En uiteraard over de mogelijkheid van een strategische alliantie tussen de drie V-partijen.
 Dit door het Vlaams Belang georganiseerd colloquium werd ruim bijgewoond door andere partijen, politieke analisten en de pers. Gastsprekers waren Julien Borremans (N-VA), Trends-hoofdredacteur Frans Crols en filosoof-publicist Johan Sanctorum. VB-voorzitter Bruno Valkeniers hield de slotrede.

Klik hier om de toespraken te lezen.

Advertenties
6 reacties leave one →
  1. 23 februari 2010 14:36

    Een Vlaamse Republiek waar het Belang het voortouw in neemt is op voorhand een dood geboren kind. Omdat de 6 miljoen Vlamingen nooit zullen aanvaarden dat de achterliggende ideologie van partijen als Vlaams Belang, British National Party, Front National of de PVV van Geert Wilders het project van een eigen Vlaamse onafhankelijke staat kleuren zal, inkadert, vorm geeft of leidt. De kloof tussen het Belang en de rest van Vlaanderen is groter dan tussen gelijk welke partij. Vlaanderen staat ook niet te wachten op een bundeling van rechts en extreem-rechts met een Vlaamse Berlusconi als pretendent voor de troon van Vlaamse president. Er komt geen Forza Flandria. Het is dan ook spijtig dat progressieve Vlaamse intellectuelen zich zomaar in de propagandamachine van het Belang laten inlijsten. In de jaren 30 kakte het VNV op het hoofd van Mozes. En nu kakt het Belang op het hoofd van Mohamed. Hebben we dan nog altijd niets geleerd van onze eigen Vlaams-nationalistische geschiedenis? Vlaams-nationalisme in combinatie met racisme is het afschuwelijkste wat de Vlaamse Beweging heeft geproduceerd. Daaruit lessen trekken impliceert het kind van de Vlaamse Republiek weghalen uit de bokshandschoenen van het VB en het opvoeden met sociale en humanistische waarden.

    @ Hans Becu

    Ik ben het op alle vlakken met je eens uitgezonderd op dit punt dat je gepost hebt op het blog van Johan Sanctorum :

    “Ik ben er tenslotte rotsvast van overtuigd dat de Vlaamse republiek geen zaak zal zijn van de Vlamingen alleen. De internationale gemeenschap (EU, Navo,grote landen, bedrijven, diplomaten etc) zullen in dit proces ongetwijfeld gekend willen worden, of zijn we nog zo naief dat we denken dat we dat wel zelf eens zullen regelen, onder ons…” (Hans Becu).

    Als we ons via een onafhankelijke Vlaamse staat eindelijk volledig willen emanciperen van België dan moeten we ons ook emanciperen ten opzichte van instellingen als de EU, NAVO, de multinationals, … Zoals we niet op het fiat van België gaan wachten moeten we dat ook niet doen tegenover de EU, NAVO & C°. Onze staatkundige emancipatie moeten we volledig zelf in handen nemen zonder om te kijken of de president van Europa, NAVO, Shell Inc. of whatever al dan niet ja knikt. Zolang ons project maar in voldoende mate democratisch gedragen wordt binnen onze eigen Vlaamse gemeenschap van 6 miljoen burgers kan niemand ons tegenhouden. De recente Europese geschiedenis toont het in voldoende mate aan.

    • Hans Becu permalink
      24 februari 2010 09:43

      @Hendrik,

      Dit is niet realistisch. De autonomie van de natiestaten, zeker de kleinere, dus ook Vl, wordt in toenemende mate aangetast door vnl. de EU.

      Maar waar het vlg mij in essentie op aankomt, is dat de Vl. Bew. veel adekwater met het internationale en Franstalig-Belgischemilieu moet communiceren, en goodwill moet kweken voor die Vlaamse autonomie. Brussel zit vol met diplomaten, buitenlandse journalisten, Eurocraten en lobbyisten, buitenlandse bedrijfsleiders en ander schoon volk.

      De Belgiscisten spelen het slim, samen met de Belgicaine Franstalige pers, voornaamste bron van informatie voor buitenlanders. De teneur is : België is stabiliteit en rechtszekerheid, separatisme (dus alles wat Vlaams is) is instabiliteit. De keuze voor onze internationale stakeholders is dus snel gemaakt. Want wat wil zo’n Japanse CEO, denkt u ?
      Die perceptie moet worden omgedraaid, en bij mijn weten gebeurt dit niet of nauwelijks. En daar komt mijn kritiek op het VB weer om de hoek kijken : als dat de uiting is van het Vlaamse onafhankelijkheidsstreven, dan weet ik het als buitenlander wel…

      Ik vind de Vlaamse beweging in hoge mate autistisch : we praten alleen tegen onszelf, en promoten het project Vlaamse republiek niet waar het moet : in Franstalig België en in de buitenlandse pers. En zeggen dat de doelgroep die je moet bereiken in Vlaanderen werkt en woont : in Brussel.

      Flanders today, een initiatief van Geert Bourgeois, is een eerste maar al te bescheiden aanzet.

      We kunnen onder ons discussiëren tot we blauw zien, maar de Franstaligen slagen er steeds weer in hun appreciatie van de zaken in internationale milieu’s door te laten dringen. En uit de reactie van dit internationaal milieu haalt men maar al te vaak legitimiteit…

      Het kaakslagflamingantisme is niet dood : er wordt in Vlaamse kring uitgebreid geklaagd over die perceptie die we zelf veroorzaken ; we blijven dus tegen onszelf zagen.

      Een elementaire communicatiestrategie ontbreekt dus. Vlaanderen moet gepromoot worden als een positief en constructief project waar alle betrokkenen beter van worden, ook de Walen. vnl. door de schuld van het VB en andere “Vlaamse diehards” blijft heel dit project steken in een zurig anti-Belgiscisme, doorspekt met rancune en een zekere agressiviteit.

      Het ontbreekt vlaanderen aan een elementaire marketingstrategie : maak jezelf en je project aantrekkelijk, niet in het minst door de voordelen voor andere betrokkenen in de verf te zetten. En zet een gerichte communicatiestrategie op poten voor een zeer duidelijk gedefinieerde doelgroep.

      Dat zal veel meer opleveren dan vrijblijvend getheoretiseer onder ingewijden over de Vlaamse republiek, en hoe die er moet uitzien. Laat ons eerst het draagvlak ervoor creeëren, niet in het minst in Vlaanderen zelf. En daar staan we nog nergens.

      De Vlaamse beweging is veel te veel blijven steken in de taalkundig-culturele aspecten van het communautaire dossier : It’ sthe economy stupid. En de kunst is niet gelijk te hebben, maar gelijk te krijgen.

      • 24 februari 2010 23:11

        Ik ben er mij ten volle van bewust dat onze autonomie aangetast is. Door de Belgische instellingen, de EU, de grootmachten, de multinationals, … We hebben bovendien nooit anders gekend. Maar waar het volgens mij op aankomt is dat Vlaanderen zijn strijd om zelfbestuur nooit afhankelijk mag maken van het fiat van diezelfde instellingen en grootmachten. Dat zou volledig misplaatst zijn. Om onafhankelijkheid te creëren moet je de afhankelijkheid verbreken. Het lot van de Vlaamse Republiek moeten we leggen in de handen van onze 6 miljoen burgers. Niet elders. We moeten de democratie centraal maken van ons staatkundig project. Zelfs een overtuigde pro-Belgische politica als Minister van Staat en Europees parlementslid Annemie Neyts is er van overtuigd dat Europa Vlaanderen niet uitsluiten zal de dag dat wij de Vlaamse onafhankelijkheid uitroepen.
        Wat de Vlaamse Beweging betreft kan ik mij niet van de indruk ontdoen dat ze met de dag aan relevantie verliest. Het is spijtig maar haar hoogdagen lijken voorbij. Op Vlaams staatkundig vlak kwam tijdens de laatste decennia het belangrijkste initiatief niet vanuit die Vlaamse Beweging maar vanuit de Vlaamse politiek en meer bepaald de klassieke Vlaamse partijen. Ik refereer hier naar de fameuze 5 resoluties van het Vlaams Parlement gestemd door onder andere CD&V, Open-VLD en sp.a. ( en geboycot door het VB). Maar het vervolg op dit verhaal leert ons dat de kunst niet is om gelijk te hebben of gelijk te krijgen maar om gelijk te nemen. Die stap moet Vlaanderen nog leren zetten.

  2. hans becu permalink
    26 februari 2010 16:53

    @ hendrik

    ik ben het daar allemaal mee eens, maar ik mis een doelgerichte strategie om dat gelijk te nemen. Succes hangt niet zozeer af van je waar, maar hoe je de waar aanprijst.

    • 26 februari 2010 22:42

      Dag Hans,

      Een strategie? Ik zie potentieel in de Vlaamse partijpolitiek en in het bijzonder het Vlaams Parlement en de grote Vlaamse politieke partijen. Ik zie weinig tot geen potentieel in de brede Vlaamse Beweging en ook niet in het concept van een ‘Forza Flandria’. De 5 resoluties van het Vlaams Parlement zijn de beste zet van de laatste jaren. Idem wat het voorstel betreft van een Vlaamse Grondwet o.a. geruggesteund door de toenmalige voorzitter van het Vlaams Parlement Norbert De Batselier (sp.a). Hierop moeten we verder bouwen. Dus :

      1) De 5 resoluties van het Vlaamse Parlement zouden nog eens geheractualiseerd moeten worden (is al eens gebeurd maar het is weeral een aantal jaren terug). En ze moeten uitgelegd en gepromoot worden naar de brede Vlaamse bevolking via een promotiecampagne vanuit de Vlaamse overheid.
      2) De Vlaamse Grondwet moet gefinaliseerd worden en gestemd door het Vlaams Parlement. Nog beter : de nieuwe Vlaamse Grondwet wordt ook voorgelegd aan de brede Vlaamse bevolking via een volksreferendum.
      3) De grote Vlaamse partijen stemmen bij de eerstvolgende federale regeringsvorming alleen nog in met de vorming van een nieuwe Belgische regering voorzover activatie van artikel 35 van de Belgische Grondwet opgenomen wordt in het regeringsakkoord. CD&V en Open-VLD hebben beiden in het verleden al te kennen gegeven dat ze voorstander zijn van het omvormen van België tot een confederatie via activatie van dat artikel. De Vlaamse regering moet de druk opvoeren op de Vlaamse Ministers op federaal niveau.
      4) De Vlaamse regering start rechtstreekse onderhandelingen met de andere federale deelentiteiten om vast te leggen welke bevoegdheden in de toekomst op federaal vlak gemeenschappelijk worden beheerd.

      Ik schrijf deze “strategie” hier zo even snel op. Ik moet ze nog wat verder uitwerken. Ook zorgen voor een aantal alternatieve strategieën. Eén van de problemen bv. is dat het CD&V schrik heeft om Yves Leterme definitief te verbranden en dus niet onmiddellijk terug bereid is om in een regimecrisis te belanden. Een crisis kan nochtans wonderen doen. Het is veelal een crisismoment dat voor genoeg stoom zorgen kan om iets in beweging te krijgen. Om te zorgen voor een kantelmoment. We hebben eigenlijk een stevige crisis nodig. En politici die hiermee weten om te gaan. Zonder crisis geen verandering.

  3. Hans Becu permalink
    2 maart 2010 16:02

    @ hendrik

    Mooie resolutie, maar CD&V , VLD en Spa doen stoer in het Vlaams parlement, maar laten federaal altijd de broek zakken.

    Ten gronde : is de Vlaamse Republiek wel een oplossing voor ons probleem, en kunnen we niet veel beter binnen de Belgische constructie grondig hervormen, en het Vlaams financieel en numeriek overwicht gebruiken om België naar onze hand te zetten
    Je stelt de franstaligen dus voor de keuze : onafhankelijkheid of een drastisch hervormd belgie, en voor alle duidelijkheid : geen bloedloos tradioneel Belgisch compromis waarbij de kool en de geit gespaard wordt.

    -taalaanhorigheid is irrelevant, dus geen grendels, belangenconflicten en pariteiten meer. Dat Be meer Nl taligen telt dan Franstaligen, is toeval, maar so what ?
    -Brussel (19 gem) is de tweetalige hoofdstad van alle Belgen, met gegarandeerde taalrechten voor het NL.
    -aan de taalgrens wordt niet geraakt : regiotaal is bestuurstaal. geen faciliteiten etc
    -duidelijke afbakening van homogene bevoegdheidspakketten voor regio’s wat een coherent beleid moet mogelijk maken.
    -Regio’s zijn financieel verantwoordelijk voor hun beleidsdomeinen

    Dat geeft het enorme taktische voordeel dat je de Franstaligen de wapens uit de hand slaat en hen niet langer het excuus geeft van het “separatisme” om niks te doen. “On est demandeur de rien” gaat dan niet op : Belgicain status-quo taktisch geliquideerd. Het is ook iets waar je vandaag heel concreet aan kan beginnen, waar in Vl veel makkelijker een consensus over zal te vinden zijn dan over onafhankelijkheid, en een initiatief dat positiever overkomt bij diverse intl. instellingen en de internationale publieke opinie. De Franstaligen moeten dan maar kleur bekennen, en bij obstinate weigering is er nog altijd de weg naar de onafhankelijkheid, maar dan is het de schuld van de Franstaligen…. De bal in het kamp van de Franstaligen spelen dus om de essentie te realiseren. Geen symbolenstrijd.

    Want ik vraag me af of die Vlaamse republiek ons probleem wel oplost.

    1.De Franstaligen in de Brusselse rand verdwijnen niet. Zij zullen alleen maar een recalcitrante militante minderheid worden, die zal streven naar afscheiding en minstens via Europa het statuut van beschermde minderheid zal aanvragen, en zich voor de rest perfect in zijn gekende slachtofferrol zal wentelen. De VR dreigt dus vanaf dag 1 af te moeten rekenen met Franstalig activisme en separatisme(rattachisme met Bru). Wat is er dan eigenlijk opgelost ?

    2.De VR verliest Brussel, gezien de sociologische minderheidspositie van de VL en het NL aldaar. Dat is geen goede zaak, ook al kan je het gewicht en het belang van Bru relativeren.

    3.Men doet altijd alsof er enkel in de Belgische context met de Franstaligen moet onderhandeld worden. Het gekende lamento : gedaan met geven en toegeven. Over de VR dan niet soms ? Ik vraag me af hoe je de Belgische boedelscheiding zal regelen, niet in het minst de verdeling van de miljarden staatsschuld. Ik kan me voorstellen dat dit de betrokken regio’s in een decennialang durend diepgaand conflict van “staat tot staat” meesleurt waar het Belgisch communautair gekibbel kinderspel bij is. Ik denk oprecht dat dit op een ramp uitdraait, met alleen maar verliezers.

    4.Een vernieuwde Belgische constructie biedt zeer veel mogelijkheden voor Vlaanderen :

    -hernieuwde controle op Bxl : waarom geen door de Vl regering gesteunde “reconquista” van Brussel, onder het motto : wie in brussel werkt gaat er ook wonen. Eologisch en sociaal verantwoord, en dus moeilijk te bekritiseren als een “taalcoup”. En die Brusselse burgemeesters, ook al zullen ze het nooit toegeven, zullen maar al te graag wat vlaamse kapitaalkrachtige burgers op hun grondgebied verwelkomen ipv de eindeloze stroom straatarme OCMW-klanten vandaag. En er moet ook nog gestemd worden bij de verkiezingen…

    -Charmeoffensief in Franstalig ¨België om het imago van Vl en het NL te verbeteren. Franstaligen beseffen overigens veel beter dan veel Flaminganten dat het Nl de taal is van de opwaartse sociale mobiliteit, terwijl dit vroeger omgekeerd was. Nog nooit zoveel Waalse ministers Nl horen spreken als de laatste 10 jaar : Demotte, reynders, ja zelfs Daerden…Waar is de tijd van Leburton ?
    Gebruik die machtsfactor, maar we blijven vriendelijk en charmant, toch ?

    -Hoe is het mogelijk dat we niet beter de Franstalige publieke opinie bespelen. Een voorbeeld : Het beste argument tegen de uitbreiding van Brussel in de huidige context is er een van financiële aard : als de kapitaalkrachtige inwoners van de Brusselse rand in de huidige context zonodig bij Brussel willen, laat ze zich dan realiseren dat zij zullen moeten meebetalen voor de gigantische sociale problemen en de infrastructuurkosten van Brussel. Het enthousiasme zal rap bekoeld zijn, en de “statelijke” ambities van “Le tout Grand Bxl” al evenzeer.

    -Wallonië heeft de broodnodige industriële ruimte en mankracht voor Vlaamse industriëlen. Ga dààr toch investeren, en zet je voet neer, ipv hier alles vol beton te blijven gieten en straks te stikken in een verkeersinfarct. Vlamingen moeten terug naar Wallonië, maar dan niet als loonslaaf in de mijnen, maar als werkgever. Tewerkstelling lost het probleem van de transferts in de RSZ op, de meerwaarde van de economische activiteit is voor Vlaamse investeerders, en de aanwezigheid van Vlaams leidinggevend personeel is een vorm van aanwezigheidspolitiek. die combinatie kan de rol van het belgiscistisch Brussels kapitalisme, dat een zware verantwoordelijkheid draagt in het Waals drama, in Wallonië definitief neutraliseren. In Noord Frankrijk (pas de calais) spreken ze ook Frans en zijn er ook socialisten, en daar gaat het wél….Kijk maar wat er op zeer pragmatische manier gebeurt in de Euregio “kortijk-rijsel”.

    Ik vind heel die Vlaamse republiek een achterhaalde gedachte, historisch gezien de belgische context begrijpelijk, maar in essentie defensief en ambitieloos. We hebben de ballen niet aan ons lijf om onze macht te gebruiken, dus gaan we maar lopen. Dat is de ware Belgisch-Vlaamse ziekte, en die VR is een fetish.

    Ik pleit onomwonden voor een assertieve en offensieve houding van Vlaanderen binnen het Belgisch kader, met zeer veel aandacht voor communicatie , stijl , positieve uitstraling en een aantrekkelijk imago. Geef toe, veel van de traditionele “Vlaamse Bewegers” bedoelen het misschien goed, maar de zurigheid druipt eraf. En hoe de kat heet doet er niet toe, als ze maar muizen vangt. Indien we als Vlamingen grotendeels ons eigen lot in handen kunnen nemen en de essentie van onze doelstellingen realiseren, desnoods mits een paar symbolische toegevingen, waarom niet?
    En nogmaals en ten overvloede : het streven naar onafhankelijkheid is het voornaamste excuus voor alles wat traditioneel belgiscistisch is, zowel Franstaligen als Nederlandstaligen, om niks te hoeven doen, en alle terechte vlaamse eisen op de griekse kalender te parkeren, voornamelijk door de Franstaligen de stuipen op het lijf te jagen. Dit mechanisme moet worden doorbroken.

    En tenslotte kan je met die aanpak het grootste obstakel uit de weg ruimen : de idee dat er in dit “conflict” winnaars en verliezers moeten zijn. Ik heb nog nooit van mijn leven iemand iets weten tekenen in de volle overtuiging dat hij daarmee in zijn eigen vel snijdt. En als hij het al doet, met het mes op de keel, dan blijft dat allemaal niet duren. Zaak is de Franstaligen te overtuigen dat Belgicain belang niet hetzelfde is als Franstalig Waals en Brussels belang. Er bestaan overigens Franstalige Brusselaars die zich onomwonden uitspreken tegen het verbreken van de culturele en economische banden met Vlaanderen. Geef die mensen een stem, in godsnaam, want niet de Brusselaars, maar het Brabants provincialisme van sommige Brusselaars (ook Vlaamse) is het probleem . Ik kan het ook niet helpen dat ik steeds weer op hetzelfde uitkom : een uitgekiende communicatiestrategie in Franstalig België is essentieel om Vlaamse doelstelllingen te bereiken. En als het de Nederlandstalige gemeenschap menens is, dan moet Vlaanderen als een der rijkste gewesten van Europa daarvoor maar de nodige middelen uittrekken. Punt uit.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: