Skip to content

Twee markante 11 juli-toespraken

3 augustus 2010
by

Julien Borremans

In de waaier van 11-juli-toespraken dit jaar, sprongen twee markante teksten eruit: deze van Klara-producer Jean-Pierre Rondas (“Suïcidale dialoog en rotte compromissen”), gegeven in de Warande te Brussel, en die van filosoof-publicist Johan Sanctorum (“De Vlaamse media en de Belgische ziekte”), op verschillende plaatsen in Vlaanderen gegeven, o.m. de Mechelse Guldensporenviering.  

Jean-Pierre Rondas

De ganse zomer circuleren deze twee teksten al op het internet, en zijn ze het voorwerp van intense discussie. Zo verschillend als ze zijn van stijl en tonaliteit, toch hebben ze een aantal gemeenschappelijke invalshoeken die kenschetsend zijn voor de radicalisering van de Vlaamse beweging, en haar verbreding tot autonomistische  “grondstroom”, tegen het Belgische Ancien Régime.  

Centraal bij beiden staat beslist de verwerping van het Belgische compromis en de eindigheid van het overlegmodel, dat toch maar ten dienste staat van de francofone vertragingsstrategie. Belgie is een permanent heropvoedingsinstituut voor Vlaanderen, zo klinkt het. Rondas en Sanctorum wijzen, naast het cultureel establishment en het middenveld, ook de Vlaamse media, in casu vooral de zgn. “kwaliteitspers”, met de vinger. Voor laatstgenoemde spreker is dat zelfs de rode draad van zijn vertoog. De Vlaamse pers bezondigt zich aan politiek-correct negationisme en creëert zelfs Belgisch-nationalistische simulacres, om een term van J. Baudrillard te gebruiken.  

Zowel Rondas als Sanctorum pleiten voor een herwaardering van het politiek antagonisme en het conflictmodel, als dialectisch gegeven, tegen de consensuslogica die nooit ergens landt, maar welbewust altijd in het flou artistique blijft steken. Het “Belgisch surrealisme” is daarbij een dankbaar alibi.  Waar de twee sprekers –en dat is positief voor het open debat in Vlaanderen- wel van mening over verschillen, is de politieke strategie en het institutionele eindperspectief.  

Johan Sanctorum

J. Sanctorum verdedigt vooral de breukgedachte en de paradigmatische omwenteling, die hij bijna als een historische evidentie ziet. Hij ziet geen enkel heil in de huidige onderhandelingen, die weerom een compromis zullen opleveren, of helemaal niets. Het is volgens hem aan de V-partijen, voornamelijk N-VA en VB, om een “revolutionaire” rol van voortrekker te spelen. Het einddoel is een pluralistische Vlaamse republiek in een Europa dat uit zijn 19de eeuwse kramp geraakt. Een nieuw Vlaams mediaproject zou daarin een sleutelrol van kritiek, verheldering en deconditionering moeten vervullen.  

J.P. Rondas ziet daarentegen nog wel mogelijkheden in een voor Vlaanderen billijk Belgisch regime, op voorwaarde dat het democratische spel eerlijk wordt gespeeld en er een aantal institutionele kankers worden weggesneden die de francofone minderheid beschermen. Deze correctie moet vanuit Vlaanderen afgedwongen worden, niet “onderhandeld”. Het uiteindelijk bekomen confederaal model, gebaseerd op solidariteit én verantwoordelijkheid, zou dan wegen openen naar samenwerking met andere Europese regio’s of staten.  

Met het nieuwe politieke seizoen in het vooruitzicht, en de moeizame regeringsonderhandelingen als achtergrond, zetten beide toespraken de toon en geven ze elk op hun wijze uitdrukking aan de grondstroom in Vlaanderen, die wellicht de volgende verkiezingen nog sterker tot uiting zal komen.  

U kan beide teksten (die uiteraard nergens aan bod kwamen in de “kwaliteitspers”…) nog nalezen op volgende weblocaties:  

 Toespraak van Jean-Pierre Rondas: http://www.vvb.org/extra//34133/politiek_pamflet_jp_rondas.pdf  

Toespraak van Johan Sanctorum: http://www.visionair-belgie.be/Artikels/11juli2010.htm

Advertenties
One Comment leave one →
  1. De Graeve permalink
    11 augustus 2010 09:27

    Toespraken van Rondas en Sanctorum i.v.m. België/Vlaanderen en de pers.

    Zoals vermeld in de toespraken gaat de Vlaamse wens om onafhankelijk te worden heel ver terug (Ik dacht tot de 18e eeuw).

    Laten we ons toch beperken tot de 20e en 21e eeuw.

    1/ Ik denk niet dat regeringsleiders, ongeacht of het Vlaamse, Brussels of Waalse zijn, geïnteresseerd zijn om twee of drie onafhankelijke staten te creëren. Mocht dit gebeuren dan zijn er een heleboel mensen die zonder een job zitten. Denk maar aan de Centrale ministers, senatoren, kamerleden, staatssecretarissen en de medewerkers van al deze mensen.

    2/ De Brusselaars en de Walen zijn ook verschrikkelijk bang dat de geldstroom na een bepaalde tijd zou stoppen, ongeacht de beloftes en verdragen die zouden gemaakt zijn vóór de mogelijke scheiding.

    3/ Hoewel het politiek correct denken een internationale ziekte is om zo weinig mogelijk mensen tegen de borst te stoten ( lees Islamieten) en geweld zo veel mogelijk te vermijden, kan ik me toch niet ontdoen van het feit dat de internationale socialistische bewegingen en denken de oorzaak zijn van dit gebeuren. Laten we voor België niet vergeten dat het de Spa is die het Centrum voor gelijkheid van kansen en voor racismebestrijding, heeft opgericht.

    Langs de andere kant heeft dit correct denken misschien ook zijn oorsprong gekregen in de Amerikaanse zakenwetgeving die stelde dat niemand mocht uitgesloten worden op basis van geslacht, godsdienst of huidskleur. Een groot aantal Amerikaanse bedrijven die internationale zaken doen en deden, hebben heel grote belastingsbedragen niet mogen aftrekken omdat ze zich bezondigd hadden aan die wet. De fameuze “Ribicoff” wet. Deze wet bestaat nog en bepaalt o.a. dat geen Amerikaanse bedrijven zaken mogen doen met verschillende landen, die zich niet houden aan bepaalde gedragingen zoals de Amerikaanse regering denkt dat ze het zouden moeten doen.

    4/ Een deel van de pers durft zich niet te bezondigen aan de republikeinse gedachte omdat ze gewoon bang zijn uitgesloten te worden zoals het Vlaams Belang bijvoorbeeld en een groot gedeelte van hun lezers te verliezen.

    5/ Het is waar dat ook in andere landen dezelfde problemen bestaan als in België. Maar ik denk dat ook daar de centrale regeringen er alles aan doen om het tegen te houden, precies omdat een groot gedeelte van diezelfde regering zonder werk gaat zitten.

    6/ Wat men ook zegt, noch de NVA noch het VB hebben tot nog toe in de centrale regering gezeten en zijn tot nog toe niet besmet geworden met de centrale regeringscorrectheid & inkomen ziekte. Laten we eerst afwachten welke toegevingen de NVA al dan niet zal doen om een regering te vormen. De berichten, die we tot nog toe te horen hebben gekregen was dat de NVA zijn been stijf hield en bleef vasthouden aan hun programma. Blijven ze hun been stijf houden tot er weer verkiezingen worden uitgeschreven omdat er geen regeringsvorming mogelijk is? Indien dit zich voordoet, ziet er naar uit dat alle partijen, zowel Vlaamstalig als Franstalig nog meer radicaal gaan worden en gaan we naar een confederalisme (hopelijk zonder geweld). Of dit confederalisme dan verder zal gaan naar twee, drie of vier onafhankelijke staten is een heel ander verhaal. Een scheiding zoals Tsjechië en Slowakije is zeker niet voor morgen. In Tsjecho-Slowakije had men een persoon die kon denken en niet bang was zijn ongezouten mening te geven of om een job te verkiezen: “Václav Havel ”, een regeringspersoon zoals hij hebben we in België nog niet. Misschien wordt zijn Belgische tegenhanger wel Bart De Wever, maar dat kunnen we alleen weten als er een regering is en wat het programma van die toekomstige regering zal zijn.

    Dat er verandering op til is, is duidelijk. Dat de Franstaligen een staatshervorming willen is ook duidelijk, maar alleen als de Vlaamstaligen ook hun wensen (lees eisen) aanvaarden. We hoorden ook dat de wetgeving op de verkiezing van burgemeesters zal worden aangepast, maar dat zou niet gelden voor de huidige burgemeesters die de Vlaamse wetgeving niet hebben gerespecteerd. Laat mij lachen! Als de wet zal worden aangepast, gaan deze burgemeesters zich weer presenteren bij de volgende verkiezingen en zullen ze verkozen worden, zonder dat er een haan zal om kraaien.

    Conclusie: Er zal nog heel wat haar op enkele Vlaamse politici moeten (bij)groeien vooraleer iedere inwoner van huidige België op gelijke voet wordt behandeld. Er zal ook nog heel wat moeten gebeuren vooraleer men in dit land, gans of gedeeltelijk, men over een democratie kan spreken, waar de kiezers’ wil gerespecteerd wordt en niet de wil van de verschillende politieke partijen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: