Skip to content

Een plan N voor Vlaanderen (en Brussel)

21 november 2010
by

Matthias Storme

Een van de chantagemiddelen die de voorbije maanden regelmatig werd aangevoerd tegen voorstanders van Vlaamse onafhankelijkheid bestaat daarin, dat een Vlaanderen dat zich zou afscheuren van België daardoor automatisch buiten de Europese Unie zou liggen en, mocht het daarvan deel willen uitmaken en de voordelen willen genieten, zijn toetreding als lidstaat zou moeten aanvragen, waarbij de Franstaligen er wel voor zouden zorgen dat er draconische toetredingseisen zouden worden gesteld.Op de eerste plaats gaat deze chantage eraan voorbij dat die stelling impliceert dat in zo’n geval de rest van België wel automatisch lid zou blijven van de Unie, als zijnde de lidstaat België. Waarbij men nogal licht vergeet dat wie België wil voortzetten, ook gehouden is tot de gehele Belgische staatsschuld. Ook wordt daarbij door sommige juristen een zeer specieus onderscheid gemaakt tussen een afscheiding en een opheffing van het land. Op deze vragen wil ik hier vooralsnog niet ingaan, omdat er hoe dan ook voor Vlaanderen nog een erg interessante mogelijkheid bestaat om de chantage te koesteren, een Plan “N”.

De grondslag voor dat plan “N” is te vinden in art. 355 lid 3 van het VWEU (Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie), gekoppeld aan het zgn. Statuut voor het Koninkrijk der Nederlanden. Dat Statuut is een Wet van 28 oktober 1954 van het Koninkrijk der Nederlanden later meermaals gewijzigd (1), waarnaar ook verwezen wordt in de Europese verdragen.

Dat Statuut is bij ons vrij onbekend en daardoor allicht onbemind, maar houdt kort gezegd het volgende in. Het regelt de relaties tussen “Nederland” (in het enkelvoud), Aruba, Curaçao en Sint-Maarten als vier landen die overeengekomen zijn om een gemeenschappelijk buitenlands beleid en een gezamenlijke defensie te voeren, een gezamenlijke Nederlandse nationaliteit te verschaffen aan de burgers van die landen en gezamenlijk een koninkrijk te vormen onder het huis van Oranje. Andere onderwerpen kunnen in gemeen overleg tot aangelegenheden van het Koninkrijk worden verklaard (art. 3 van het Statuut). Met andere woorden, dit Koninkrijk vormt een confederatie tussen Nederland en drie kleinere landen.

Vlaanderen zou kunnen toetreden als een verder land bij dit Statuut van het Koninkrijk der Nederlanden met behoud van alle bevoegdheden behalve de zonet genoemde. Het leger zou moeten samengesmolten worden en de buitenlandse betrekkingen overgedragen aan de Koninkrijksinstellingen. En we zouden kunnen genieten van onze natuurlijke nationaliteit, het Nederlanderschap.

Een dergelijke toetreding zou meteen ook het Europa-chantage-probleem oplossen. Vlaanderen zou als Europees deel van het Koninkrijk zonder onderbreking deel blijven van de Europese Unie. Het statuut van Vlaanderen zou daarbij ook niet terugvallen op dat van Aruba, curaçao en Sint-Marrtyen. Die drie landen zijn geassocieerde leden van de Europese Unie als “landen en gebieden overzee” (LGO)(2) -waardoor zij deel uitmaken van de Gemeenschappelijke Markt maar niet in alle opzichten onder het gemeenschapsrecht vallen. Vermits Vlaanderen evenwel een Europees gebied is en geen gebied overzee (LGO), zou hierop art. 355 lid 3 van het VWEU van toepassing zijn. Dat bepaalt immers dat “De bepalingen van de Verdragen zijn van toepassing op de Europese grondgebieden welker buitenlandse betrekkingen door een lidstaat worden behartigd.”

Ook voor Nederland is dit zeker aantrekkelijk: men krijgt er 6 miljoen Nederlanders bij en zowat de helft van zijn economisch potentieel; het Koninkrijk komt daarmee terug in de buurt van de grote landen waarmee het toch graag op wat meer gelijke voet zou komen. Waar een meerderheid van Nederlanders zelfs een volledige een Unie met Vlaanderen niet uitsluit, zal deze tussenoplossing in het Noorden zeker voldoende steun vinden.

Bovendien zou dit plan “N” niet enkel voor Vlaanderen aantrekkelijk zijn, maar ook voor Brussel. Brussel zou als een apart land kunnen toetreden tot het Koninkrijk zonder meer bevoegdhende over te dragen dan de genoemden, zonder deel van Vlaanderen te worden, en met behoud van een aparte inspraak in het Koninkrijk. Toetreding tot het Koninkrijk vereist al evenmin dat Brussel officieel ééntalig Nederlands zou moeten worden; het Frans zou mede officiële taal blijven.

Overigens zou het ook voor Wallonië geen slecht idee zijn om over de toetreding tot het Koninkrijk der Nederlanden na te denekn, als een apart land natuurlijk.

Is dit voor Vlaanderen het ideale scenario ? Niet op alle vlakken, bv. omdat dit ons geen apart stemrecht in Europa zou opleveren, en daarvoor inderdaad een herziening van de Verdagen zou moeten wordne onderhandeld. Maar het maakt ons wel grotendeels immuun voor de hierboven aangegeven vorm van francobelgische chantage.

(1) Zie http://wetten.overheid.nl/BWBR0002154, ook op http://nl.wikisource.org/wiki/Statuut_voor_het_Koninkrijk_der_Nederlanden
(2) Zie http://europa.eu/legislation_summaries/development/overseas_countries_territories/index_nl.htm

Advertisements
7 reacties leave one →
  1. 21 november 2010 13:19

    We zouden ons niet op Europa blind moeten staren, althans wat de politieke EU betreft. Verder adviseren wij met klem alvast beginnen te spreken over de Republiek der Verenigde Nederlanden, omdat wij, net als de Vlamingen zelf willen bepalen wie ons staatshoofd wordt.

    Dit stukje sluit daar enigszins op aan:
    http://herstelderepubliek.wordpress.com/2010/11/21/nederland-op-het-strafbankje-van-de-eu/

  2. PJean permalink
    21 november 2010 14:20

    Met een “republiek” der Nederlanden/Vlaanderen kan ik leven, met een staatscircus zoals momenteel in België én Nederland niet.
    Het is juist een strijd die wij voeren om dat staatscircus af te schaffen gezien de nutteloosheid ervan, het zou dan ook oerdom zijn nu te pleiten om onder een ander parasitisme te gaan samenwerken.
    Laten we nu heel snel een Vlaamse Republiek uit de grond stampen en dan op basis van deftige afspraken samenwerken met zowel Duitsland, Frankrijk, Oostenrijk e.a. republieken, zonder een absurd duur geldverslindende Europese instelling waar een stelletje graaiers en naaiers de boel totaal verzieken en verpesten voor de Europese burgers.
    Het enige waar Europa zich mag mee inlaten zou dan mogen zijn:
    1- één munt waar sterke regels aan verbonden zijn.
    2- bestrijding van corruptie over héél Europa.
    3- bestrijding van criminaliteit en bestraffing van criminaliteit op één en dezelfde werkmethode waarbij vreemdelingen dadelijk het land resp. Europa uitgezet worden zonder pardon.
    4- bestrijding van beestachtige barbaarse culturen op Europees grondgebied.
    5- gelijkbehandeling van mannen en vrouwen.
    6- één BTW systeem.
    7- kilometerheffing i.p.v. wegenbelasting, men betaald naar gelang van gebruik.
    8- afschaffing van dubbele nationaliteit, of men is Duitser, Fransman, Vlaming of een andere maar NOOIT maroc/Vlaming of tuneziër/Fransman, om er maar twee te noemen, want dat dient toch alleen maar om te kunnen parasiteren.
    9- wie aan politiek wil doen moet clean zijn tot op het bod, bij de minste misstap uit de functie zetten ZONDER SCHADEVERGOEDING op kap van de belastingsbetalers.
    10- het zou prachtig zijn als er één systeem van pensioenberekeningen zou komen wat niet wil zeggen eenzelfde bedrag, enkel het systeem, geen onderscheid tussen arbeiders, bedienden, ambtenaren, zelfstandigen, eenmaal gepensioneerd is men overal in Europa gelijk qua behandeling.
    11- grenzen definitief dicht voor niet Europeanen indien ze hier geen werk hebben en niet kunnen voorzien in eigen onderhoud, bij 3 maanden werkloosheid moeten vreemdelingen verplicht vertrekken naar land van herkomst.
    Europa is een prachtig land en dat willen we graag zo houden, uiteraard met véél minder klaplopers, veel minder ambtenaren, veel minder bemoeiallen en zonder Europese graaiers instellingen want daarvoor is er enkel maar walging en misprijzen.

  3. willem goossens permalink
    30 november 2010 21:44

    Ja we behoorden vroeger bij de nederlanden, maar dat waren andere tijden, de nederlanders van vandaag hebben een heel andere visie, na bijna 200 jaar België is Nederland vervreemd van Vlaanderen, en omgekeerd, de huidige Nederlandse mentaliteit zou spoedig botsen met de onze,
    hun politici zeveren nog harder dan de onze, hun vreemdelingen beleid en gepamper is nog erger dan bij ons, als den Belgiek ontploft in de Walen hun gezicht, geef mij maar een onafhankelijk Vlaanderen met Brussel als onze hoofstad, verfranst of niet, maar Brussel behoort bij Vlaanderen, met hernieuwde wetten geschreven op ons lijf, met een propere lei beginnen, met een deftige president gekozen door het volk, en al het grut dat hier verraad pleegde en ons jaar in jaar uit bedrogen heeft eruit met teer en veren.

    • PJean permalink
      3 december 2010 09:42

      Willem,

      Eruit, alleen maar ‘met teer en veren’?
      Dat zou toch wel heel goedkoop zijn voor dergelijk uitschot.

  4. Nemo Xeno permalink
    16 december 2010 23:35

    PLAN X is de ultieme oplossing, waarin “Plan N” perfect zal kunnen ingepast worden.

    De heer Johan Sanctorum zal – met zijn geeigende voorstellingstalent – “Plan X” eerstdaags/eerstweeks in Res Publica komen voorstellen.

    Het PLAN X biedt ook ruimte om alle voorgaande “Post-A-Plannen” erin te synthetiseren.

    Het is een ultiem win-win-Plan met niets anders dan winnaars.

    Oordeel zelf maar als u er deelachtig wordt aan gemaakt.

    “Morgen” hebben een aantal landen alle reden om een groot feest te vieren.

    Het is een “HerstelPlan” maar dan van een heel biezondere soort.

  5. Nemo Xeno permalink
    17 december 2010 15:59

    INTRODUCTIE OVER DE UITEENZETTING EERSTDAAGS/EERSTWEEKS OVER “PLAN X”

    Daarmee wordt vanaf het begin ‘De Juiste Toon’ gezet omtrent de waarachtigheid achter ‘Plan X’.

    Ik schraag me achter de grond-idee in het “Plan N voor Vlaanderen”, maar de optie i.v.m. de uitnodiging van een lidmaatschap van Brussel (én dan zeker ook nog van Wallonie) bij het Koninkrijk der Nederlanden – dus Plan N voor Brussel (en zelfs Wallonie) – deel ik totaal niet.

    IMMERS :
    Het ‘grondgebied van Belgie’ is al zovele eeuwen de scene van ‘landje-pik’ en van “aspiraties” van welbepaalde ‘koloniserende landen’ en dus ergens van ‘annexerend denken’ (met vaak ook ‘superioriteitsdenken dat ermee hand-in-hand gaat’). Al dat “Pan-Nederland”-denken (en dus ook al dat Frans-‘chauvinistisch’ denken) deel ik niet omdat je daarmee (als je zulks al zou voorstaan) én dit in de hoedanigheid van “vrijheidsbetrachter en pleitbezorgen van zelfbeschikking” insé ongelijk krijgt. Immers : “de pot de ketel verwijt dat hij zwart ziet” (cfr. : koloniaal denkenden die elkaar niet kunnen verdragen en die ergens wel aan elkaar gewaagd zijn in hun beider onhebbelijkheden).

    Laat dat aanzuigen van Brussel en Wallonie naar of in een Koninkrijk der Nederlanden compleet achterwege, aub. Ken uw geschiedenis!

    “La Belgique sera Latine ou elle ne sera pas” is immers nu nét ontstaan door dit soort van “pré-Belgie politiek-geografische fase”-perikelen en dat vanaf de aanvang van die jonge, nieuwe staat in 1830 een francofoon-Belgisch tegenreflex-offensief heeft doen ontstaan waarvan de eenvoudige Vlaamse mens het gelag heeft moeten betalen… Na ooit onder de voet te zijn gelopen door Spanje en dan door Oostenrijk en Frankrijk wenstte Nederland zich dit grondgebied (dat zich uitstrekt over datgene dat nu ‘Belgie’ heet) toe te eigenen. De geschiedenis moet zichzelf nu nog eens niet steeds gaan herhalen want dan komen we er nooit uit.

    De grote gemiste historische kans is dat Belgie vanaf 1830 dan niet een soort Zwitserland is geworden waarin de twee taalgroepen – elkaar totaal respecterend zoals de gemeenschgappen in Zwitserland elkaar waarlijk respceteren in hun culturele eigenheid – het op een akkoord hebben gegooid om al die vreemde invloeden (Spaanse, Oostenrijkse, Franse en Nederlandse) op hun grondgebied voor eens en voorgoed de les te gaan spellen.

    Het Belgisch verhaal is jammerlijk genoeg dus anders verlopen met het voeren van een “revanche-politiek” wat finaal dan haar eigenste enfant terrible (de “flamingant’) heeft doen creeeren die zelf weer eens een soort contra-revanchisme zal gaan inzetten… De Belgische geschiedenis is – wat betreft haar communautaire verhaal – niets anders dan een opeenvolging van revanchismen-contrarevanchismen-… Het is dus een enorme misstap van het jonge Belgie in 1830 geweest om toen geen neutraal land te zijn geworden. Het is daarentegen een Koninkrijk geworden met daarin finaal zetelend de oude ‘landje-pik’-landen Spanje en Oostenrijk (Koningshuis) en met een stevige Franse Vinger in de Pap als dagelijks gevoerd “Frans Beleid”. Deze drie landen nemen blijkbaar samen “revanche” (jawel!) tegen de allerlaatste landjes-pikker Nederland en waar zodoende – door de reeel gevoerde francofone Belgie-politiek – Vlaanderen dus afgestraft wordt om bestuurlijk geen eigen taal te mogen gebruiken en dus verfranst zal worden met de Vlaamse reflex én de Vlaamse Beweging tot gevolg (maar waarvan bepaalde strekkingen hierin dat revanchisme – tot op vandaag – blijven voeden, blijkbaar).

    Dan krijg je “reacties-tegenreacties” die blijkbaar – wie goed toekijkt kan het zien – nooit echt kunnen ontkomen aan koloniaal-superieur-annexerend denken…

    Finaal worden de eenvoudige Vlaamse én Waalse mensen het slachtoffer van een artificiele ‘vijandschap’ tussen deze twee taalgemeenschappen. Die perikelen merk je in Brussel en in Brussel-Rand én in bepaalde taalgrensgebieden (hoewel het aldaar de laatste decennia heel kalm is geworden en zodoende tot rust lijkt te zijn gekomen). “B-H-V” is de irriterende prikkel-restant die historisch is gegroeid en waarop dit land ook is vastgelopen. Dat probleem is heel makkelijk uitlegbaar. Het is vaak het enge denken dat blind doet maken waardoor het B-H-V-dilemma zogenaamd niet “uitlegbaar” is in binnen- en in buitenland. Dat is het wél. Het is bijna fenomenaal hoe het psychologisch mechanisme van blindheid werkt. Soms denk ik ook dat ze het écht niet zien. Een tunnel maakt donker en vaak even zo blind.

    De patsituatie ligt dus in Brussel en de oorzaak ligt dus in een mentaliteit én in een mechanisme dat een nonstop-kettingreactie is gaan vormen. Als je dat probleem brussel, én de mentaliteit remedieert én dus ook het kettingreactie-mechanisme “doorbreekt” ben je al half goed op weg om uit de impasse te geraken.

    De échte oplossing ligt vervat in “Plan X” zelf want er is niets zo moeilijk dan het doorbreken van “mentaliteiten” én “vooroordelen” én “blindheden”.

    Brussel is de enige grote stad die op de grens van twee grote cultuurgebieden ligt, namelijk de Romaanse en de Germaanse cultuur. En zoals dat altijd het geval is, zijn grens-gebieden steeds een soort fusiegebied’ (met wederzijdse uitwisseling van culturele invloeden, waarvan de taal één element uitmaakt).

    Het te éng ‘eigenbelang’-denken – dat niet in staat is om terdege mee te kunnen denken en mee te voelen met de andere aan de overzijde van de taalgrens – is tevens een constante miskleun in het communautair denken in Belgie en dat bijgevolg ook niets anders genereert dan nonstop ‘acties-reacties’-perikelen (waarbij blijvend “de pot de ketel verwijt dat hij zwart ziet”).

    Vlamingen en Walen kennen elkaar totaal niet. Die artificieel geschapen vijandschap tussen beide gemeenschappen verklaart ook compleet dat de regionaliste, separatisten of rattachisten elkaar totaal niet begrijpen.

    Wallonie was vroeger rijker dan Vlaanderen omdat het een industrie had die was gebaseerd op steenkool. Die brandstof is plots “out” en dan speelt een speciaal soort wetmatigheid in de economie op en die ervoor zorgt dat Vlaanderen – hoewel voordien agrarisch én gebaseerd op textielnijverheid – plots rijker wordt dan Wallonie en dit omdat de Vlamingen massaal gaan studeren en velen ervan in de tertiare sector belanden die blijkbaar heel rendabel is en – gezien in het licht van de wereldeconomie en haar ploitiek – plots ‘in’ is. Wallonie is zodoende wat economisch versukkeld geraakt en hangt af van Vlaanderen (zo ook Brussel). Dat leidt vandaag tot een enorm “eigenaardig-Belgische” “chantage”-politiek (een wereld op zij kop) wat dan weer van antwoord bediend wordt door bepaalde machten in Vlaanderen… En zo kunnen we nog heel lang – of juist niet heel lang meer – door blijven gaan met het genereren van “aspiraties” die “tegen-aspiraties” uitlokken.

    Neen, dat aanzuigen van Brussel en zelfs Wallonie binnen de invloedssfeer van het Koninkrijk der Nederlanden moet men eens voorgoed loslaten en dit maakt het fundamenteel verschil uit tussen “Plan N” en “Plan X”.

    Dat aspiratief (lees : “aspireur”-isch) aantrekken van Brussel (en zelfs Wallonie) in het zog van het Koninkrijk der Nederlanden zet alleen maar – én volledig terecht trouwens – blijvend kwaad bloed bij de francofone Brusselaars én bij de Walen. En het kan ook enige wrevel geven bij de Vlaamse Brusselaars – die deze rol niet toebedeeld willen krijgen en die daardoor blijvend ergens gestigmatiseerd worden als ‘Vlaamse wolven’ die je best onder de knoet houdt. En deze ‘aspiratie’-verzuchtingspolitiek kan al evenmin op sympathie genieten van – en dur niet echt rekenenen op – de Vlamingen – die zich nu nét daarom alleen al veel te lang van de ‘V’ vervreemd hebben voelen worden. Dat alles leidt finaal tot “The Flemish Paradox” die ervoor zorgt dat dit soort van onafhankelijkheids-aspiratie in feite door henzelf, die zulks beogen, van binnenuit wordt tegengehouden. Begrijpe wie begrijpen kan.

    Deze optie van het ‘willen inlijven van Brussel én zelfs wallonie” is nu nét een halte te ver of nu nét datgene dat een “njet” aan de V’s blijft genereren. “Brussel Vlaams” in Gotisch lettertype – zie in de website Rattachement Wallonie-France – is een allussie naar een annexatiepolitiek die de franstaligen vrezen en dit omdat tijdens WO II er collaborerende Vlaamse verenigingen/partijen politiek actief waren (Verdinaso en de DeVlag) die het allemaal enorm “groots” zagen. Dat is nu eenmaal een historische en onweerlegbaar feit en realiteit dat die soort “aspiraties” en doelstellingen hebben bestaan (en er blijkbaar nog steeds – her en der – zijn : cfr. deze “N”-piste in de denktank Res Publica). In de Belgische politiek van post-WO-II zal dat “aspiratie”-gegeven “meesterlijk” (is dat al zo of is dat een welbepaalde perceptie?) worden uitgespeeld tegen alles wat naar “Vlaams” ruikt. De francofonen bekijken dus geheel de post-WO-II Vlaamse Beweging nog steeds vanuit deze contekst én dus met die bril… Wij begrijpen blijkbaar elkaars emotief- én levensbelevings-begrippenkader niet echt hee goed…

    Zolang dat bepaalde Vlamingen binnen de Vlaamse beweging dat soort van verijld koloniaal-annexatie-denken of aspiratorisch verzuchtingsdenken onderhuids – maar door bepaalden blijkbaar “diep gewenst” – blijven koesteren zal de communautaire wrevel blijven bestaan.

    Elkeen bekijkt geheel de communautaire zaak vanuit zijn eigenste tunnelvizie. Daardoor begrijpt men elkaar ook niet. Wie dus niet in staat is om zichzelf even in te graven in het levensgegeven van die andere ‘ziet het dus niet’.

    Laat dus voor eens en voorgoed al dat ‘grootheidsdenken’ varen dat is ontstaan vóór en tijdens WO II want het is nu nét datgene wat tot even zo ‘koloniale tegenreacties’ in en rond Brussel heeft geleid’.

    Wees dus eerder een pacificaal vrijheidsbetrachter à-la Ghandi… die opkomt voor het zelfbeschikkingsrecht van kleine volkeren (zoals de Indianen e.d.) én zoals de Vlaamse Reflex dito Beweging tussen 1830 en 1920 een totaal verdedigbare zaak was. Nadien is ze ontspoort in een soort overgecompenseerde reactie (minderwaardigheidscomplex verwordt tot meerderwaardigheidscomples) én dat maakt Vlaanderen tot een “meervoudige persoonlijkheid” die met haar alters – en diens even zovele neuzen – allemaal in verschillende windrichtingen staan en het nooit onderling eens zullen worden als hierin niet drastisch en kordaat (en misschien draconisch) wordt geremedieerd.

    “Plan X” vertrekt – ofschoon het sterk lijkt op “Plan N” – toch nét vanuit een ultiem ander leitmotiv met evenwel een quasi-gelijkaardig resultaat maar dat intussen evengoed totaal anders gefundeerd is en in een volledig andere toonaard staat, met dus een andere grondtoon en haar eigenste tonica heeft.

    “Plan X” wilt namelijk al die “land-inpalmings”-aspiraties voor eens en voorgoed laten bezweren in én doorheen een autonome Stadstaat Brussel waarin de EG als eigenaar optreedt én die als coach optreedt voor de landen dewelke ooit in de geschiedenis deze “landje-pik”-aspiraties tot “hun ding” hebben gemaakt. De EG zal daarin deze landen uitnodigen tot voorbeeldend en uitmuntend Europese Burgerzin dat ze in Brussel nu eens en voorgoed moet gaan bewaarheiden. Brussel wordt – als ze zichzelf nog enige toekomst wenst te gunnen – voorgoed een echte Europese hoofdstad met afspiegeling van alle landen van de EG die verbroederen met één van de 19 Brusselse gemeenten.

    “Plan X” zoekt geen ‘schuldigen’ maar zoekt alleen maar vreedzame én billijke én duurzame oplossingen. Niemand krijgt een Zwarte Piet toegeschoven en niemand hoeft zodoende ooit eens langs het achterdeurtje de scene te verlaten. Niets daarvan!

    Het koningshuis krijgt hierbij nog een mooie afsluitende rol toebedeeld en verkrijgt een andere invulling door de EG waardoor het nooit angst zou moeten hebben voor datgene wat in “Plan X” wordt voorgesteld. En misschien wordt de koning himself de grote pleitbezorger van “Plan X”.

    Aangezien er wordt gevreesd dat mensen misschien massaal niet in staat zijn om “eens diep in het eigen hart te kijken” (ipv steeds die andere ‘buiten hen’ de schuld te geven van alles dat verkeerd gaat) opteert het “Plan X” om aan al die potentieel-blijvende “onvermogen én/of onmacht én/of onwil” in een grote boog voorbij te gaan – en zodoende het hoofd te bieden – én dus buiten “Plan A” haar eigen oplossing aanbiedt waarin allen winnen (ook al hoeven ze het dan niet eens nog met elkaar eens te worden).

    De intrinsieke rol van de oude bufferstaat Belgie is intussen allang ‘nihil’.

    Alle details – en nog zoveel meer – over dat “Plan X” zal u in de toekomst worden gepresenteerd door de heer Johan Sanctorum die dit “Plan-van-Ultieme-Oplossing-van-de-Patsituatie” – met zijn ge-eigende rijke taalvaardigheid – zal komen voorstellen en toelichten in “Res Publica”, dé denktank die oplossingen durft aan te bieden die buiten “Plan A” vallen.

    Voor alle vragen, opmerkingen en bedenkingen vanuit de politieke, journalistieke en academische overheden van binnen- en buitenland zal de “man met de vizie” achter “Plan X” graag steeds klaar staan om deze – via deze website van Res Publica – te beantwoorden.

    Ikzelf ben daartoe ook maar een tussenpersoon dewelke de oplossingen allemaal “ingefluisterd” krijgt.

    We staan “standby”…

    Bent u klaar om het nieuws omtrent “Plan X” te vernemen?

    Met deze reactie wordt reeds het tipje van de sluier gelicht. Is dat voldoende als introductie van de uiteenzetting door de heer Johan Sanctorum over “Plan X”? Ik hoop van wel.

    Tot bij de bekendmaking ervan.

Trackbacks

  1. EEN PLAN “N” VOOR VLAANDEREN « HERSTEL DE REPUBLIEK

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: