Skip to content

Een reservaat van verwende ego’s.

8 april 2011
by

Julien Borremans

Prins Laurent wordt op de vingers getikt. Zijn laatste strapatsen en bokkensprongen waren er teveel aan. Prins Laurent houdt zich niet aan afspraken en regels. Hij vindt dat hij kan doen en laten wat en wanneer hij maar wil. De kern van het verhaal is niet alleen een chronisch gebrek aan geld, maar een verwenningsproblematiek die aan de grondslag ligt van zijn buitensporig gedrag.

Onze prins is een verwende jongen met een negatief saldo aan waarden en normen. Hij gaat extreem zijn eigen gang en aanvaardt geen grenzen. Bij wijlen is er zelfs een psychiatrisch kantje aan. Het is meer dan duidelijk dat hij keer op keer zijn grenzen probeert te verleggen. Opmerkingen over zijn gedrag vanuit zijn entourage gaan aan hem voorbij als een trein aan een koe. Hij begrijpt het niet.

De wortels van zijn gedrag zijn uiteraard terug te vinden in zijn jeugd. Een gebrek aan ouderlijk gezag werd gecompenseerd door materiële weelde. Veel ouderlijke warmte was er niet.

Daarnaast beweegt hij zich in een entourage die zijn gedrag eerder bevestigt dan veroordeelt. Als premier Leterme denkt dat hij prins Laurent kan afstoppen, zal hij uit een ander vaatje moeten tappen. De verwende prins is een losgeslagen ego die zich niet laat corrigeren.

Zijn omgeving werkt ook niet echt regulerend. Papa Albert tracht zijn zoon een bolwassing te geven, maar is niet bepaald het lichtend voorbeeld. Zo kocht hij in volle crisistijd een nieuwe jacht en luxe appartement. Onze vorst had blijkbaar niet begrepen dat dit een slecht signaal was naar de vele burgers die met moeite de touwtjes aan elkaar kunnen knopen.

Het koningshuis is een relict uit de middeleeuwen met een chronisch democratisch deficit. Veel verantwoording moet het niet afleggen, ook niet over de weelderige dotaties die het jaarlijks krijgt toegestopt. Het is verworden tot een reservaat van verwende ego’s die maatschappelijk disfunctioneren en amper in staat zijn tot een mature communicatie.

Voor veel royaltywatchers is het hof een bron van vermaak, een soort van soap waar ze zich dagelijks mee kunnen amuseren. Maar gezien het zwaar maatschappelijk deficit en de veel te zware financiële kost, is het aangewezen om dringend werk te maken om de dotaties over de hele lijn af te bouwen.

Een onderdompeling in het leven van alledag kan therapeutisch werken. Een besef dat de bomen niet tot in de hemel groeien en dat er dagelijks moet gewerkt worden om rond te komen, kan louterend zijn. Prins Laurent zal dan vlug merken dat een grondige aanpassing van zijn gedrag meer dan nodig is, wil hij niet wegkwijnen in de marginaliteit.

Julien Borremans

Werkte met jongeren met een verwenningsproblematiek

Advertenties
4 reacties leave one →
  1. PJean permalink
    8 april 2011 09:49

    Ik begrijp niet dat volwassen mensen zich nog bezig houden met die wansmakelijke komedie, het heeft geen enkele waarde, het heeft geen enkele toegevoegde waarde, het kost alleen veel geld en dat om een feodale komedie jaarlijks haar kunstjes tentoon te laten stellen, kunstjes waar een mens met iet wat verstand de wenkbrauwen bij fronst en zich de vraag stelt: “En moeten wij zoiets nutteloos blijven betalen zodat ze jaarlijks 365 dagen op vakantie kunnen gaan?”.

    Héél snel de knip erop, geldkraan dichtdraaien en de sleutels van onze gebouwen laten inleveren want het is echt welletjes geweest met die middeleeuwse folklore we leven voor alle duidelijkheid in de 21ste eeuw en niet meer in de middeleeuwen alhoewel sommige genieters van ons sociaal systeem dat laatste graag terug willen.

    Van domheid gesproken.

  2. PJean permalink
    9 april 2011 08:48

    Stel u voor, ik krijg ± 300.000 euro plus ± 100.000 euro zo maar in het handje gestopt om NIETS te doen enkel hier of daar een nummertje op te voeren op voorwaarde dat ik me aan de regels zal houden????
    Wij houden ons al ± 70 jaar aan de regels en wij krijgen niets, we worden belast, getiranniseerd, geschoffeerd en vernederd en wat is het verschil?
    Wie werkt en gewerkt heeft wordt gecontroleerd én getiranniseerd.
    Wie parasiteert en ons irriteert wordt bejubeld en geëerd.

  3. 9 april 2011 10:06

    Het gaat niet alleen om die dotatie – dat kleine bedragje gooien we wel op de hoop bij de staatsschuld – het gaat er eigenlijk om dat de grondvesten van onze democratie op hun grondvesten daveren.

    Zo’n 180 jaar geleden is men op het onzalige idee gekomen een land te ‘maken’, een kunstmatig land, patchwork als het ware. En toen heeft men beslist er een koninkrijk van te maken, waarbij die koning niets te zeggen had en de burgers de dienst zouden uitmaken. Er is een periode geweest waar die koning eigenlijk over veel verdoken macht begon te beschikken (kwatongen fluisteren mij in dat dit eigenlijk nog altijd het geval is), maar de tijden zijn veranderd en de bevolking aanvaardt dat niet meer. Terecht.

    En áls het al zo is dat de koning en zijn familie nog veel macht hebben, dan moeten zij dat vooral niet ostentatief laten zien, want dat staat dus zo niet in de grondwet. En wie aan de grondwet raakt, raakt aan de grondvesten van onze democratie.

    Wat de wereldvreemdheid van onze koningskinderen betreft, die heeft alles te maken met (1) hun intelligentie en (2) de wereldvreemde opvoeding die zij hebben gekregen. Men had ze beter naar een gewone school gestuurd waar ze toch een beetje hun toekomstige onderdanen hadden kunnen ontmoeten en leren kennen.

  4. Nemo Xeno permalink
    9 april 2011 18:46

    De oergedachte achter het stichten van een koninkrijk was het verzekeren van goed nabuurschap en het voorkomen van inteelt.

    Door de zoon of de dochter van stamhoofd A uit te huwelijken met resp. de dochter of de zoon van stamhoofd B werden gemeenschappelijke belangen gesmeed van mensen die verschillende lappen grond bewonen en werd dus daardoor voorkomen dat de ene groep bij de andere op roof- of moordtocht ging. Immers : zoon- of dochter-lief had daar haar gezin.

    En er werd voorkomen dat stammen door inteelt zwakker werden. De toevoer van wat vreemd bloed was dus heilzaam.

    In feite werd daardoor ook voorkomen dat de misbedeelden met een arme grond (met soms ook moeilijke klimatologische omstandigheden) dan ook konden genieten van de mensen die op rijkere gronden (akkerbouw, mijnbouw…) leefden en aldaar ook “met schoner weer werden bedacht”… wat dus niet altijd een ‘verdienste’ is. Je hebt daar geluk in of brute pech. Door dat uithuwelijken kon het venijn van die willekeurige toebedeling wat worden gemilderd. Op die manier kon dus – reeel of enkel ‘in principe’ maar in feite steeds uitvoerbaar – de rijkdom wat herverdeeld worden (ongeacht of dit dan ook gebeurde). De grondgedachte over het koninkrijk bevatte dit potentieel wel.

    Hoe ziet een Republiek dit euvel te gaan oplossen? Graag wat origineel denkwerk, beste mensen. Hoe gaat er die Vlaamse republiek dan uitzien?

    En als er dan toch door welbepaalde mensen nog steeds gedacht zou worden in termen van een koningshuis, geef mij dan maar het Tibetaanse voorbeeld van de Dalai Lama die door het volk wordt opgevoed tot een soort Groot-Ambassadeur en waarbij elkeen zich dan met dat stamhoofd innig identificeren kan. Hij emaneert dan immers de spirit en de wil van het volk dat hem heeft opgeleid en wat hij overal zal vertegenwoordigen. Ik hoop – wat dat betreft – dat Tibet het nooit in haar hoofd haalt om ‘modern’ te willen worden…

    Immers : de moderne wereld claimt een axioma dat enkel maar in theorie bestaat, m.n. dat democratie en zoveel mogelijk vrijheid (van handel en wandel) ipso facto – en dus automatisch – zal leiden tot een gelijke verdeling van de goederen en dus tot een mondiale sociale rechtvaardigheid aanleiding geeft. Men beweert hierbij dus dat samenlevingen op elkaar inwerken als modules binnen een cybernetisch systeem waarin alles vanzelf finaal tot homeostase (= evenwicht) leidt, zoals een thermostaat op het verwarmingscircuit. … Jammer, mensen : maar dat is een neoliberaal sprookje! De technocraten onder ons weten dat.

    Wat vandaag de dag door moet gaan als een koningshuis is een soap-restant, enkel goed voor royalty-watchers en bejaarde dames die het “wel en wee” omtrent het koningshuis bijhielden – of nog steeds bijhouden – in een plakalbum of de foto’s van de koningskinderen/kleinkinderen uit dit soort magazines uitknipten en in zoete koekjesdozen conserveerden… met enorm veel suiker en stroop als bewaarmiddel.

    Het zou totaal anders zijn als een moderne koning als een échte koning zou handelen in dienst van de rechtvaardigheid binnen de grenzen van zijn koninkrijk. In feite is het daar nooit te laat voor. Hij zou het roer kunnen omgooien als hij dat echt zou willen. Maar ik geef toe dat er dan nog heel veel water door de rivier zal moeten gaan stromen vooraleer zulks hier zou kunnen.

    … En finaal zijn de moderne monarchen ook maar marionetten… maar dan wel heel vet betaalde pionnen op een schaakbord van zichtbare en nog veel meer onzichtbare machten…

    Het gaat – als men een echt koningsschap voor ogen houdt – eerst om de belangen van allen van het volk waarin een koning – zoals Salomon – zich enkel laat leiden door rechtvaardigheidsafwegingen… hierbij steeds geflankeerd door raadgevers, door een senaat en een parlement… waarin aan zinnige politiek wordt gedaan…

    Persoonlijk heb ik een hekel dat men prins Philip steeds als imbeciel in de pers heeft opgevoerd. Ik heb dat altijd enorm laag bij de grond gevonden.

    Laat die koningskinderen gewoon gaan werken en – inderdaad zoals hiervoor al door anderen werd aangehaald – een reële binding opbouwen met reële mensen en met het reële leven. In zo’n artificiele paleiselijke omgeving vervreemd je van alles wat er in de echte wereld gebeurd. Ik benijd hen in geen enkel geval. Ze zitten omgeven door goud maar het huis fungeert wél als een kooi. Die koningskinderen leiden een beperkt bestaan in een beperkt milieu van de resterende monarchieen in de wereld waarin ze protocolaire ‘dingen’ mogen doen… en soms ook wel meer… Zij zijn allemaal wat de gevangenen van een machtssysteem waarin anderen bepalen wat ze mogen en moeten doen… en ik vraag me echt wel af welke Romeinse blauwe bloedlijn-Patriciersfamilies, ridderordes, serviceclubs, denominaties en loges het Belgisch koningshuis influisteren wat ze nu allemaal moeten gaan doen…

    Wat Laurent wel met de flamingant gemeen heeft : beiden zijn ze het enfant terrible van de Belgische staat… “Ongeregeld” in de zin van ‘niet binnen de regels of de berekeningen van het verhoopte’…

    Prins Philip zou zichzelf een totaal andere rol moeten gaan geven dat echt teruggaat naar de oorspronkelijke bedoeling van koningshuizen, in de aanvang van deze tekst beschreven. En hij kan zijn broer Laurent hier heel zeker bij betrekken. Ze zullen dan wel perfect Nederlands en Duits moeten gaan leren maar dat is perfect mogelijk : er zijn methodes genoeg en ze kunnen zich de beste leraars wel betalen, zeker… Waar een wil is een een (uit)weg of laten ze zich liever misbruiken door staatsgreep-groupuscules… à-la Wallonie-Brux die de grondwet, parlement, democratie e.d. aan hun laars lappen en buiten spel zetten en daarmee ook hun positie in het buitenland in een riskante positie wringen…

    Prins Laurent zou zich eens kunnen gaan herbronnen bij de corsaar-zeerover ‘Mission’… Echt wel iets voor hem! Maar dan in dienstbaarheid voor sociale rechtvaardigheid…

    Recuperatie van het Koningshuis in dienst van het Billijke? Waarom niet?

    Het is nooit te laat om te veranderen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: