Skip to content

Het referendum over de splitsing van België

10 oktober 2011
by

Koenraad Elst

Tijdens de campagne voor een bindend referendum krijgt iedereen de argumenten voor en tegen België onder de neus geduwd, als opstap naar een eigen beslissing, wat tot een veel grotere bewustwording van het Belgische probleem leidt. De blauwdruk voor een Vlaamse republiek krijgt algemene bekendheid. Het mentale klimaat ten aanzien van het Belgische vraagstuk kan dan snel evolueren. Dat maakt de uitslag veel minder zeker dan de belgicisten ons en zichzelf trachten in te prenten. Daarom nemen zij niet het risico om het referendum te organiseren dat de roep om splitsing voorgoed de kop moet indrukken.

China is al sinds de jaren ‘60 erg in trek als argument tegen de democratie. De éénpartijstaat China biedt zijn burgers toch maar een betere levensstandaard dan de parlementaire democratie India. Nu China zijn aureool van communistische gidsnatie vervangen heeft door dat van grenzeloze groeier, blijft dezelfde retoriek in trek. Miljonair en “Belg, geen Vlaming” Roland Duchâtelet vindt (DS 10-9) dat politieke partijen door “managementteams” moeten vervangen worden, en dat het stakingvrije China de weg toont: geen democratie, geen debat, alleen management “niet gehinderd door al dat gezever in de gazetten en de politieke spelletjes”.
Hij is maar de zoveelste belgicist die zich tegen de democratie uitspreekt. We gaan hier niet nog eens de antidemocratische drijverijen van de B-militanten opsommen, maar wel ingaan op het ene argument van hun kant dat de omgekeerde indruk wekt: dat het behoud van het structureel ondemocratische België tenminste door een democratische meerderheid gedragen wordt. Volgens hen zou slechts een kleine minderheid desgevraagd vóór een splitsing van België stemmen.

Bindend referendum op volksinitiatief (BROV)

Merk echter op dat de meeste belgicisten zich niet voor de directe democratie (bindend referendum op volksinitiatief, BROV) in het algemeen uitspreken, en zelfs niet concreet voor het referendum over de splitsing. België is het referendum nooit genegen geweest. Het enige referendum dat dit land ooit meegemaakt heeft was niet op burgerinitiatief en was uiteindelijk ook niet bindend: de uitslag ervan (ruim 57% vóór de terugkeer van Leopold III als koning) werd terzijde geschoven toen de Waalse linkerzijde rellen ontketende en sommigen met een Waalse afsplitsing dreigden. Campagne en uitslag dreven de Vlaams-Waalse tegenstelling op de spits en de vrees bestaat dat elke nieuwe volksraadpleging hetzelfde effect zou hebben. Daarom blokte een nipte maar beslissende meerderheid van de politieke klasse het referendum over de EU-grondwet af, hoewel alles erop wees dat Walen en Vlamingen nu eens hetzelfde zouden gestemd hebben, namelijk allebei tegen, precies zoals de Fransen resp. de Nederlanders. Men achtte het precedent van een referendum te gevaarlijk omdat het bij een volgende gelegenheid onvermijdelijk de scheiding der geesten aan het licht zou brengen.

Wat zou een referendum over de splitsing opleveren? Meerdere omstandigheden bevoordelen de stem pro België. Als de federale overheid de vraagstelling bepaalt, zal die inspelen op de angst voor het onbekende, dus niet bv.: “Wilt u een onafhankelijk Vlaanderen?”, wel: “Wenst u het einde van België?” Kankeren op Belgische wantoestanden is één ding, maar dat vertrouwde kader (met zijn talloze dagelijkse tekenen: identiteitskaart enz.) afschaffen, dat is voor politiek weinig bewuste mensen toch wat akelig, zolang hun aandacht niet op een overtuigend beter alternatief gericht wordt. De media zullen massaal campagne voeren voor de pro-Belgische keuze. Maar vooral: het gebrek aan een vooraf bestaande democratische cultuur met een vertrouwde praktijk van referenda speelt in het voordeel van België.

Antipolitiek

In een echte democratie met BROV doen de burgers zelf aan politiek. In het huidige systeem overheerst bij de massa de antipolitiek, met vrijblijvend gemopper over wat “ze daar in Brussel” weer aan het bekokstoven zijn. Hét actuele voorbeeld hiervan is de veelgehoorde commentaar dat de huidige crisis maar een “politiek spelletje” is, louter aangedreven door grote ego’s. Maar wie zelf aan politiek doet, ondervindt onvermijdelijk de blokkering die inherent is aan de Belgische structuren. Daarom bv. dat Frank Vandenbroucke, door ervaring met de Franstalige onwil wijzer geworden, van het Belgische niveau naar het Vlaamse verkaste, waar hij tenminste iets van zijn projecten zou kunnen verwezenlijken. Als de Vlamingen over de grote politieke kwesties ter stembus waren gegaan, met daaraan voorafgaand een brede maatschappelijke discussie en gevolgd door het soort Franstalige blokkering dat nu onder politici optreedt, dan hadden zij zelf het Belgische probleem ondervonden. Dan waren zij hun sentimentele gehechtheid aan de status quo al lang ontgroeid.

Maar zelfs een uitzonderlijk en door de overheid gecontroleerd referendum zou, weliswaar in mindere mate dan echte ervaring met directe democratie, tot een veel grotere bewustwording van het Belgische probleem leiden. Tijdens de campagne krijgt iedereen de argumenten voor en tegen België onder de neus geduwd, niet als toeschouwersport maar als opstap naar een eigen beslissing. De blauwdruk voor een Vlaamse republiek zou algemene bekendheid krijgen. Het mentale klimaat ten aanzien van het Belgische vraagstuk kan dan snel evolueren. Voeg daarbij dat een eerste referendum binnen het huidige stelsel een gril is en daardoor de neiging om “tegen” te stemmen bevordert. Dat maakt de uitslag veel minder zeker dan de belgicisten ons en zichzelf trachten in te prenten. Daarom nemen zij niet het risico om het referendum te organiseren dat de roep om splitsing voorgoed de kop moet indrukken.

Koenraad Elst (Leuven, 7 augustus 1959), Vlaamse wetenschapper. Schreef diverse boeken en artikelen over multiculturalisme, taalpolitiek, geschiedenis van de Chinese oudheid, filosofie, de vergelijkende godsdienstwetenschap en over India. Hij is kernlid van de Vlaams-republikeinse denkgroep Res Publica.

Advertenties
10 reacties leave one →
  1. 10 oktober 2011 17:03

    N-VA, waar ik lid van ben is tegen een BROV. Jammer natuurlijk. Maar we moeten ook vaststellen dat zowel voor- als tegenstanders van een BROV schrik hebben om eraan te beginnen. Ze vrezen de kiezers omdat ze steeds kiezersbedrog plegen, en met een BROV staat de uitslag vast waar dan geen ontkomen aan is. Samengevat: elke politieker en partij die het BROV weigert is tegen de democratie en de stem van het volk.

  2. Nemo Xeno permalink
    10 oktober 2011 18:14

    Allang heb ik uitgekeken naar een artikel van de heer Koenraad Elst.

    U poneert nu de vraag naar de hoogdringendheid van het houden van een Referendum over de al dan niet splitsing van dit land.

    De hamvraag blijft voor mij veel eerder : waar wilt “Vlaanderen Onafhankelijk” of een “Vlaanderen binnen België” of een “Vlaanderen binnen een andere Confederale Binding” naartoe evolueren?…

    Welk toekomst-project geeft Vlaanderen zichzelf? Hoe ziet Vlaanderen haar missie in deze wereld?

    Het wordt dus hoog tijd om een aantal “Post-Plan A” de revue te laten passeren.

    Als ik het goed begrepen heb ligt zowat 60% van de N-VA-kiezers niet te wachten op de splitsing van dit land. Is dat dus zo? En zo ja, zijn ze dan misschien niet eerder wel écht geïnteresseerd in zoiets als een Zwitserse Taalvrede voor dit land en/of voor een totaal nieuwe invulling voor Vlaanderen binnen iets dat wel Post-België zal heten maar dat dus misschien niet helemaal een totale opheffing ervan betekent (cfr. Voorstel over “Gerona/Naroge”, t.w. de oprichting van een soort Germaans-Romaanse Natie § Nation Romanique/Germanique)… Dit zal ons evenwel terug projecteren naar 1830 met zoiets als “buitenlandse argusogen toekijkende buurlanden” met evenwel een intussen bedachte duurzame oplossing voor Brussel,nml. de Europese stadstaat Brüxsel.

    Wordt het project Brüxsel dan misschien ooit toch bewaarheid? Te weten de wording van een Stadstaat in Vlaanderen die haar eigen weg wenst te gaan, en waarbij Vlaanderen eventueel als confederatie met Nederland haar eigen weg wat zal opgaan en dit als gastvrouw van de Europese stadstaat Brüxsel… en waarbij het tot uitvoering brengen van zoiets als Plan X plots dan niet echt zover af meer is?

    Is het niet beter eerst nog even een aantal andere opties voor te stellen i.p.v. met een insé niets oplossend “welles-nietes splitsing van dit land”-Referendum te willen aanvatten?

    Op deze website mag ik toch wel eens de volgende prangende vraag hebben gesteld :

    “En wat indien dat nu net een meerderheid zich alsnog tegen een splitsing van dit land uitspreekt (inclusief die 60% van de N-VA-stemmers)?”

    Ik ben er lang nog niet zo zeker van dat die uitslag tot de splitsing van dit land zal aanleiding geven maar veel eerder de wens van aangeslotenheid ergens zal gaan bevestigen, (misschien geen overgrote meerderheid maar toch goed voor 60 tegen 40 en dus toch wel met een overduidelijke meerderheid).

    Ik zou dienaangaande eerder opteren voor een grondige voorlichtingssessie over allerlei mogelijk te bewandelen “Post A-Plan”-paden zonder direct de Plan B-kant te willen opzetten.

    Geloof me vrij : “Plan X” wordt een voorstel dat aanhangers zal tellen in alle Vlaamse én Waalse én Brusselse én Oostkantonale partijen (en zelfs met voorstanders in drie buurlanden van ons).

    Op de Apache-website stelde iemand dat politicologen zo’n Plan X absurd zouden vinden. Daar ben ik helemaal nog niet zo zeker van, vanaf het moment dat dit echt algemene bekendheid mag genieten.

    Geef dus eerst een grondige voorlichting en laat de mensen van heel het land dan écht kiezen tussen verschillende opties en niet enkel een ‘voor of tegen de splitsing’-stem.

    Alle speculaties van de heer Filip van Laenen in zijn laatste bijdragen op deze webstek zijn maar wat ze zijn : speculaties. Je kan je daarin immens grondig vergissen. Elkeen neemt al heel snel de dromen voor werkelijkheid.

    Nu wordt het toch wel echt interessant. Bedankt, Koenraad!

  3. Piet De Pauw permalink
    1 juni 2012 00:10

    @Koenraad Elst.
    Is het mogelijk dat je Roland Duchaltelet verkeerd hebt begrepen?
    Roland gaat voor:
    – afschaffen van politieke partijen
    – de bevolking beslist rechtstreeks ipv politici (= realisatie van zelfbeschikking van het individu)
    – de bevolking stelt uitvoerders aan. Uitvoeren vereist management vaardigheden.. Inderdaad hiervoor zijn managers de beste geplaatsen.
    – de bevolking kan dus kiezen uit verschillende managers die zich kandidaat hebben gesteld, of verschillende management teams (zoals bij praeses verkiezingen van de studentenverenigingen aan de universiteiten).

    Zoals ik het begrijp is dit inderdaad na te streven.

    • Nemo Xeno permalink
      1 juni 2012 12:22

      Als voorstander van Plan X sta ook eerder zo’n “verlichte technocratie” voor.

      De parlementair-patricratische BELANGEN-democratie is immers nefast voor heel de wereld.

      • Piet De Pauw permalink
        1 juni 2012 14:16

        @Nemo Xeno:
        Je schreef: “Als voorstander van Plan X sta ook eerder zo’n “verlichte technocratie” voor.”
        Ik ben verwonderd dat je het technocratie noemt.
        Wat ik voorstel is niets anders dan hoe democratie werkt in bedrijven (de stemming onder de aandeelhouders), in de eigenaarsvereniging van appartementsgebouwen met verschillende eigenaars (de stemming onder de eigenaars), in condominia,,,, enzovoort. Het werkt. Dit is het echte systeem.

  4. Nemo Xeno permalink
    1 juni 2012 16:23

    @ Piet de Pauw

    In zoverre ik het juist voorheb, is ‘technocratie’ een soort managers-regering… Met ‘verlicht’ bedoel ik dus dat via een (directe) democratie kan gekozen worden tussen verschillende voorstellen.

    Ik snap het verschil met uw voorstel wel. Uw voorstel is ook wel een opsteker!

    Toch ben ik in feite meer een voorstander dat er geen belangenpartijen meer bestaan maar wél dat er totaal uitgewerkte voorstellen worden gemaakt door verschillende levensbeschouwelijke “denktanks” waarbij die getoond worden aan het publiek, zoals architecten blauwdrukken en maquettes ontwerpen en uitwerken.

    Deze voorstellen worden dan, via de media, gedemonstreerd aan het grote publiek. Ziedaar één van de nieuwe taken van de media…

    Via een eerste ronde-stemming (met kiesplicht) kunnen de mensen hun ‘top 3’-stem uitbrengen. Op basis van dit ‘verkiezings’-resultaat wordt dan een ‘compromis’-blauwdruk uitgewerkt en opnieuw aan het publiek getoond. In een tweede ronde kunnen de kiezers (zonder kiesplicht) amendementen (lees : kleine wijzigingen) voorstellen. Finaal wordt een “final draft” gemaakt en wordt dit massamediaal voorgesteld. Dan gaat de “technocratische regering” aan het werk.

    Misschien kan er dan toch nog zoiets als een afgeslankte particratische democratie bestaan die dan her en der wat repareerwerk doet (wat nu ‘loodgieterij’ wordt genoemd).

    Men denkt nu nog teveel dat democratie ipso facto een ‘particratische belangen’-handel impliceert en dat buiten geen variant niets anders kan of mag geduld worden.

    Voor mij is democratie – zakelijk gesproken en nuchter gesteld – niets meer dan het bevragen van de bevolking over de wijze waarop bestuurd moet worden… En die bevraging kan ik velerlei manieren gebeuren.

    We moeten dus echt eens afgeraken van een aantal dogmatische mythes (omtrent politieke bestuursvormen) die ons nu al meer dan een eeuw lang worden opgelegd alsof ze zaligmakend én onaantastbaar én het enige heilsmiddel zouden zijn.
    Trap ik hier nu vele heilige huisjes in?

    Men werkt nog steeds met 19de eeuwse begrippen(kaders) van drie machten met de media als vierde macht. Dat is allemaal toe aan een dringende revisie (en desnoods een totale vervanging). Of was dat ook al iets onvervangbaar en met een eeuwige allure? Ook die mythe zal er moeten aan geloven.

    Ik ben zelfs voorstander van een mix tussen deels een geplande economie en deels een vrije markt-economie…

    Immers : voor het garanderen van sociale zekerheid van 7 miljard mensen (wat betreft het garanderen van de ‘primaire behoeften’ : ‘dat’ moet ook volledig geherdefinieerd worden) zal een “mondiale technocratie” erover moeten waken dat iedereen een bestaansminimum kan genieten. Het zal sterk lijken op een mondiale rantsoenerings-politiek (en het zal wat ‘pijn’ doen voor wie het nu goed heeft : zo’n 20% van de wereldbevolking) maar het zullen vooral de miljoenen onmondigen zijn (de overige 80% en die geen parti hebben) die daar wel bij gaan varen (de wereldplebs, zeg maar).

    Als we nu even de metafoor van een ‘woning’ doortrekken zal dus zo’n politiek heel sterk determineren welk soort voorstellen van woningen op tafel gelegd kunnen worden op het, zeg maar : ‘nationale politiek’-niveau.

    Laten we heel eerlijk zijn : nu komt de parlementaire particratische democratie ook maar op de 13de of 14de plaats van het gehele besluitvormingsgebeuren op wereldniveau… In feite kunnen we als burgers nu ook enkel maar het soort behangpapier bepalen (hoewel dat dan nog meer een compromis is en finaal niemands’ keuze is geworden)… Of wat het u gedacht?

    Als de basisrechtvaardigheid voor iedereen gegarandeerd werd kan er voor mijn part, wat betreft “secundaire en tertiaire behoeften” (ook allemaal heel nauwgezet te herdefiniëren), een vrije markt-economie komen die evenwel beperkt wordt door de garantie van een bestaansminimum voor iedereen…

    Hoor ik nu reeds de neoliberalen briesen die menen dat hun vrije handel en wandel onwankelbaar en overal overeind moet blijven staan?

    Enfin, ik ben maar een “politieke fantastie”-schrijver maar dit soort gemaakte reflecties heeft me intussen wel veel inzicht bijgebracht omtrent allerlei mythes op basis waarop deze effectieve wereldpolitiek is gebouwd.

    Mijn gezelschap werkt aan Zwarte Zwaan § Witte Merel Blauwdrukken en Maquettes die hun eigen dynamica hebben en hun eigen leven leiden.

    De echte politiek, welnu, laat ik over aan de politici én zij die de échte verantwoordelijkheden dragen.

    • Piet De Pauw permalink
      1 juni 2012 22:55

      @Nemo Xeno

      De rol van politici veranderd volledig. Zij dienen managers te worden die beslissingen uitvoeren wat de bevolking heeft beslist.

      • Nemo Xeno permalink
        3 juni 2012 15:05

        De rol van politici, van de media en van de bevolking moet inderdaad wel totaal veranderen. Dat wél!

        Er zullen managers worden aangeduid die op mondiaal vlak noest werken en aldaar beijveren dat elke inwoner van de planeet aarde een bestaansminimum kan genieten.

        Deze middelen moeten gegarandeerd kunnen worden door een Mondiale Planeconomie, wat restricties inhoudt voor andere behoeften(bevrediging)s-materies die dan met een “verlicht vrije markteconomie” gegarandeerd worden. Vertaal ‘verlicht’ door ‘beperkt’ en je snapt volledig wat ik hier bedoel. Je kan dit eco-fascisme noemen maar voor velen betekent dit wel het verschil tussen leven en dood.

        Er moeten daarbij voordien totaal nieuwe volkerenbonden en gemenebesten gemaakt worden waarbij rijkere regio’s voor armere regio’s instaan en waarbij vooreerst de wereldkaart wordt hertekend op geopoltiek of aardrijkskundig-politiek vlak en het potentieel van elke regio heringevuld wordt.

        De middelen die hiervoor moeten worden uitgetrokken limiteren de materies waarover de bevolkingen van de naties binnen deze nieuwe volkerenbonden dito gemenebesten hun desiderata aan hun managers (ik noem dat ‘verlichte technokraten’) te kennen kunnen geven.

        U zal merken dat deze bevolkingen vaak alleen nog maar kunnen kiezen tussen de inkleding van de op voorhand vastgestelde ruwbouw-constructies…

        Alleen op dat ogenblik – en binnen deze afbakeningen en krijtlijnen – zal zoiets als uw voorstel in voege kunnen treden.

        De mensen moeten totaal heropgevoed worden en moeten leren hybride en eclectisch te denken waarbij het goede van allerlei besluitvormingssystemen gebruikt wordt. Het is een mythe te denken dat elk soort van besluitvormingssysteem op alle vlakken en op alle ogenblikken goed is.

        Zo is bv. het Rode Kruis bij rampen alleen maar werkbaar als het als een legereenheid kan werken en optreden : snel, efficiënt en zonder gepalaber en zodoende met gebundelde krachten haar verzorgingstaken kunnen uitvoeren… De “pijlenbundel” is dus zodoende haar symbool.

        Andere maatschappelijke dienstverleningen dito materies en al haar keuze-mogelijkheden vragen dan eerder ofwel een democratische besluitvorming… ofwel een andere vorm van besluitvorming… Zo vergen uiterst technische materies specialistenwerk waar de massa zich niet moet mee moeien of zich niet over te bekommeren heeft… Je laat een hartoperatie toch ook niet uitvoeren op basis van een democratisch gekozen methodiek die door onwetenden werd gekozen…

        Ga zo maar eens alle besluitvormingssystemen af en je zal bemerken dat ze allemaal hun voor- en nadelen hebben en dat ze beter, minder goed of totaal niet functioneren op bepaalde vlakken binnen de machine ‘samenleving’.

        De particratische belangendemocratie heeft ons decennia lang doen geloven dat WIJ, de bevolking via zijn democratisch verkozenen, iets te zeggen hebben over zowat ‘alles’ of die zweem wordt toch ergens gecultiveerd. Dat is een mythe die eens voorgoed en voor altijd moet worden neergehaald.

        In het bedrijfsleven bepaalt nog steeds de bezieler en initiatiefnemer wat er zal minimaal geproduceerd worden. Over de praktische organisatie van de productie kunnen de meningen verschillen. Daar kan over gestemd worden. Maar ook deze materies zijn in het bedrijfsleven toch zeer beperkt.

        “Onafhankelijkheid” is een mythe en een sprookje dat alleen kan worden aangehangen door mensen die niets begrepen hebben van samenlevingsopbouw. Hoe harder de roep voor onafhankelijkheid, hoe minder ik mensen bemerk die in staat zijn om een blauwdruk te concipiëren over datgene wat ze dan wel voorstaan.

        Kan Vlaanderen zijn eigen drinkwater voor de gehele bevolking garanderen en/of van welke andere landen is Vlaanderen nu al afhankelijk om in zijn meest primitieve behoeften te voorzien (voedsel en brandstof om zich te kunnen verwarmen tijdens de winter)?

        Alleen autokratische gebieden of autarktische gemeenschappen kunnen claimen dat ze zelfbedruipend op zichzelf kunnen staan. Alleen dan kan je stellen dat je ‘onafhankelijk’ bent.

        Indien je voor de zelfbedruiping toch nog afhankelijk bent van de aardRIJKs-gegevens van buurlanden dan heb je alle baad bij een gemeeschappelijk belang met die buurlanden. Uithuwelijkingen (lees : koninkrijken) ontstonden vaak met dat doel vóór ogen. Het voorkomt ook het nefaste effect van inteelt (en van xenofobe navelkijkerij).

        Of een republiek met een president zomaar een betere formule is, valt te bekijken. Er zijn ook vele soorten republieken en veel soorten koninkrijken mogelijk. Dat laatste moet niet altijd via afstamming gebeuren.

        ‘Politiek fictie’-denken heeft één groot voordeel : het zit niet vast aan historische gegevens want het kan 101 andere varianten bedenken waarin het nefaste van een welbepaalde variant (die historisch wel heeft bestaan) gemilderd of zelfs totaal geneutraliseerd wordt.

        Ik heb zo’n soort (na)denken nooit op de schoolbanken aangeleerd gekregen, noch in de lessen aardrijkskunde, noch in de lessen maatschappijvisie of hoe die vakken tegenwoordig ook mogen heten…

        Ik besef wel dat mensen ook moeten beseffen dat er vele varianten kunnen bestaan (en zelfs goed kunnen floreren) maar waarbij er wel een lijn moet zitten eenmaal men gekozen heeft voor een basismodel. Ik blijf erbij dat samenlevingsopbouw even zo ingenieus is als het ontwerp én de bouw én het beheer (én het herstel) van een machine of van een huis. Het is daarbij toch ook zinloos om de mening te vragen van 1000-den onwetenden om ‘en route’ een technisch probleem te doen oplossen.

        Ik ben daarbij dus wél een voorstander van een verlichte technocratie maar met toezicht door de gemeenschap (om misbruiken te voorkomen) en waarbij die techokraten dus managers zijn die de samenleving verder uitbouwen op basis van een consensus-politiek… waarbij verschillende denktanks de samenleving representeren en die hun aanbevelingen ventilleren…

        Het Romeins Recht, de wording van een wet, de manier van amendering – en heel de manier waarop een samenleving wordt bestuurd – zijn allemaal toe aan herziening.

        Niets is eeuwig en alles is vergankelijk.

        Dit (politieke) systeem is vergankelijk en zelfs het paradigma waaop het gestoeld is.

        Het wordt tijd voor een paradigma-verschuiving.

      • Piet De Pauw permalink
        3 juni 2012 16:02

        @Nemo Xeno:
        Blijkbaar ben je een voorstander van planeconomie. Overal waar planeconomie werd geprobeerd bleek het volgens de info die ik heb minder optimaal te zijn dan vrije markt economie. Vandaar dat ik me tov nieuwe pleidooien voor planeconomie zeer terughoudend opstel. Planeconomie staat voor een top down organisatie van de samenleving, daar waar de betere modellen eerder wijzen in de richting van een bottom up organisatie van de samenleving. Het systeem van gemeentevrijheid is een voorbeeld van een bottom up georganiseerde samenleving. Uitvoerders blijven uitvoerders van de beslissingen van de stakeholders, in het geval van gemeentevrijheid zijn dit de gemeentenaren. Uiteraard dienen de uitvoerders over de noodzakelijke vaardigheden (zowel technisch als op gebied van people management) te beschikken voor het uitvoeren van hun job.

  5. Nemo Xeno permalink
    3 juni 2012 19:10

    @ Piet De Pauw

    Wat ik voorsta, heeft nog nooit bestaan. Het is geen sovjet-systeem noch een systeem uit communistisch China…. Het is een eclectische mix van allerlei soorten (besluitvormings)systemen (die in de geschiedenis van de mensheid hebben bestaan) met enerzijds een beperkte planeconomie voor het garanderen van de primaire behoeften (drinkwater, voedsel, minimale woonst en ‘verwarming’) voor alle mensen van de gehele aardbol en anderzijds een door die beperkte planeconomie dus ontstane wat meer “beperkte vrije markteconomie” die dan op eerder ‘lokaal’ (lees : nationaal vlak) “haar ding” doet om in het geheel van het economische apparatus de genoodzaakte “flow” (draaiing) te blijven houden…

    “Top-bottom en bottom-top” moet dus organisch met elkaar worden afgewisseld en dit dus in één wenteling van die economische machine op een manier waardoor er dus een synthese ontstaat tussen de sterkten van beide systemen (planeconomie en vrije markt-economie)…

    Ook de primaire behoeften (om te overleven), secundaire behoeften (om wat meer gezapig te leven) en tertiaire behoeften (om met luxe en in feite overbodigheden en ‘vals gecreëerde behoeften’ te leven) moeten geherdefinieerd worden.

    Stel even dat de primaire behoeften uit 4 items bestaan en de secundaire uit 3 topics en de tertiaire behoeften ook nog eens drie topic bestaan dan bestaat de kunst erin om de machine soepel draaiende te houden… door afwisseling van top-bodem en bodem-top-mechanismen in daarbij komende afwisseling tussen plan- en vrije markt-economie. het is dus een hybriede systeem en uitermate ingenieus van aard.

    Toch is het ietwat ingewikkelder : immers : bvb. het creëren van producten van een kunstambacht in bvb. een achtergebleven (Portugees/Spaans) gebied Extramadura (met haar kurkdroge grond zonder landbouwpotentieel en zonder mineralen in de grond en waar er dus een andere bedrijvigheid moet worden georganiseerd) is iets dat alleen maar daar het beste kan worden gedaan en zodoende is dat aldaar een ‘primair product’ want dat is hun bijdrage aan de gehele samenleving… Op dat punt zijn dus aldaar vervaardigde geslepen edelstenen bvb. geen “tertiair behoeften’-product maar iets waarvoor koopkracht vrij moet komen om ook die regio te laten floreren. Dus mogen mensen zich wel goed voelen als ze juwelen dragen want ze helpen die regio verder…

    Van elke regio wordt ook een steekkaart gemaakt van hun reële aardrijkskundige rijkdommen en op deze manier kan worden opgemeten welke landen/volkeren met hun achterste in de boter zijn gevallen wat betreft aardrijkskundige rijkdommen. Ze genieten dus een reëel voorrecht op andere gebieden met hun mensen die het met minder mogelijkheden moeten stellen… Vanuit dat gegeven kan ook solidariteit geherdefineerd worden. Uiteraard vergt die aanpak allerlei te maken gefundeerde vergelijkingsbasissen en ijkingen en compensatie-afspraken.

    In de sovjetunie werd alles van hogerhand opgelegd en was er totaal geen vrij initiatief. Zo’n systeem is nefast. Het dood elke betrokkenheid van de burger en we hebben ook al geleerd dat een verklikkerssysteem à la Stasi of KGB immens nefast is… en we hebben ook geleerd dat zulks veel te rigide systeem – dat alles ‘gepland’ wilt hebben – op het terrein ook niet werkt en dus ook wel vastloopt… De machine valt stil en de mensen liggen stil… En finaal waren de mensen van de Communistische Partij de rijken die wel alles hadden (of alles konden hebben)…

    Het Model dat ik voorsta is iets dat ik al zo’n 20 jaren lang aan het uitbroeden ben… Sommige fragmenten eruit lijken ‘communistisch’ maar zijn het niet… Zet een eclectische pet op en wees bereid van alle systemen iets te leren. Geen enkel systeem was 100% slecht, dus bevatte ze ook goede fragmenten. Dat is de premisse. Haal er dus de goede dingen uit en stel iets totaal nieuws samen op basis van de modulaire onderdelen die wel fraai gebouwd werden en hun ding wel goed deden. Het Model is meer een soort Essay, een “Probeersel”, zeg maar… dat daarna door macro- en micro-economen moet vertaald worden in een echt werkzaam model en dat dan binnen een simulatiemodel moet worden geproefdraait… Ik ben maar een basisidee-aandragende fantast… en mis die gehele academische overheid dito mogelijkheden om zulks op hoger niveau eens terdege te laten onderzoeken. Ik kan het basismodel wel eens trachten op te bouwen in LEGO-blokjes…

    Wij zijn, jammer genoeg, te lang wat gehersenspoeld en zitten honkvast aan ideefixen die we onszelf opleggen. Via internet (en vooral het wikipedia-platform) ben ik op allerlei systemen uitgekomen waar ik haast voordien het bestaan niet van afwist… Meestal zijn de derivaten van de grootse systemen (die alom gekend zijn) vaak veel interessanter…

    Voor mijn model te snappen moet je bereid zijn om totaal OUT OF THE BOX te denken…

    Het is een basismodel uit Plannen T(oppunt) en U(ltiem)…

    “Plan V” voor Vlaanderen en “Plan W” voor Wallonië kunnen enkel maar bestaan als we Plannen T en U eerst wat serieus leren nemen. Alleen dan kan immers Wallonië op zichzelf staan en hoeven Vlaanderen en Wallonië niet samen te blijven hoewel ikzelf toch Plan (S)witzerland voorsta (Gerona/Naroge) of, als het niet anders kan, komen Plannen X/Y/Z eraan ;-)))))) die ik nu al sinds oktober 2010 aan het promoten ben op deze website en op andere websites (Visionair België, Apache, …). Misschien moet ik maar eens een eigen blog opstarten…

    En, om even terug aansluiting te zoeken met het redactioneel artikel, een referendum over zoiets als ‘onafhankelijk’ heeft maar zin als Wallonië en Brüxsels op zichzelf kunnen staan…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: