Skip to content

Afrit Vlaanderen, uitrit crisis…

15 februari 2012
by

Julien Borremans

“Afrit Vlaanderen, uitrit crisis” luidde de slogan in de pre campagne van de N-VA voor de Vlaamse en Europese verkiezingen van 7 juni 2009. België is door onbestuurbaarheid niet in staat om de crisis aan te pakken. Een Vlaanderen met meer bevoegdheden kan dat wel, zei de Vlaams-nationalistische partij. Bart De Wever was toen van oordeel: “De N-VA is van mening dat het Belgische bestuursniveau een doodlopende straat is, terwijl het Vlaamse niveau wel werkt.” Aan duidelijkheid liet het niets te wensen over. N-VA domineerde de media en zette een ferme toon. De Wever wou op het federaal niveau inbreken om zoveel mogelijk van zijn programma te verwezenlijken. Na slepende onderhandelingen werd de N-VA in de oppositie geduwd. Vervolgens werd met veel poeha een akkoord naar voor geschoven dat als een grote overwinning van de traditionele partijen op de destructieve en ondermijnende houding van de N-VA werd beschouwd. De Wever maakte gewag van woordbreuk, maar als historicus moest hij toch wel weten dat bedrog, valse beloften, leugens en laster nu net de smeer is waarop de Wetstraat als jaren werkt.
Communautair akkoord

Het communautaire akkoord is een onding. Er is de zogenaamde volledige splitsing van B-H-V, toch als je de zes faciliteitengemeenten niet langer als een deel van Vlaams-Brabant ziet. Als 2de prijs is er de splitsing van het gerechtelijk arrondissement, dat door Bart Maddens als een “etnisch gescheiden rechtspraak” werd omschreven. Van een overheveling van homogene bevoegdheidspakketten is geen sprake. Er is eerder een ondoordringbaar kluwen en opeenstapeling van halve bevoegdheden. De onderhandelaars durfden niet raken aan de sociale zekerheid. Vlaanderen heeft wel de responsabilisering gevraagd en gekregen, maar ook hier zit er wel een addertje onder het gras: Vlaanderen is de enige regio die geresponsabiliseerd wordt. Als de economie verslechtert, zullen Wallonië en Brussel compensaties ontvangen door de solidariteitsbuffer. Vlaanderen zal daarentegen de belastingen moeten verhogen. De herfinanciering van Brussel zal heel snel worden geregeld, maar de rest van de staatshervorming zal in etappes worden afgewerkt. Nu reeds stellen de regeringspartijen vast dat het best zou kunnen dat een volledige realisatie van de staatshervorming deze legislatuur niet zal worden gerealiseerd. Dit is uiteraard een oude truc die de wakkere Vlaming reeds kent. Wie herinnert zich niet de staatshervorming uit de jaren 80 onder premier Martens. De derde en cruciale fase voor de Vlamingen is er nooit gekomen. Meer dan waarschijnlijk zullen de Vlamingen andermaal deze schande moeten ondergaan. Voor Vlaanderen is deze staatshervorming erg nefast. België is aardig op weg om een federalisme met drie te worden. De Vlamingen worden in Brussel definitief opzij gezet en er komen samenvallende verkiezingen. Zo kunnen we nog een tijdje doorgaan. Het ziet er dus beroerd uit voor Vlaanderen.
N-VA niet meer aan zet

Onnodig te zeggen dat de traditionele partijen helemaal niet te vertrouwen zijn. Eerder dan de N-VA te steunen en te kiezen voor Vlaanderen, slikten ze het halfslachtige communautair akkoord door. VLD, SP.a en zeker de CD&V komen stilaan in een existentiële crisis en kiezen voor de federale macht. De N-VA heeft zich laten rollen als een kind. Aanvankelijk werd ze verwelkomd als vriend. De Wever had zelfs het streven naar een onafhankelijk Vlaanderen verloochend om mee aan boord van de traditionele machtspolitiek te stappen. Een aantal ingrepen in de partij dienden te gebeuren. Het onafhankelijkheidsstreven werd als een relict uit vervlogen tijden opzij gezet. Brussel werd losgelaten. Met de laatst communautaire onderhandelingen was het op dit vlak oorverdovend stil. De partijtop wou de Franstaligen niet nodeloos provoceren, heette het. De partij positioneerde zich tevens als liberaal en schurkte aan bij VOKA. Nu de financiële en economische crisis woekert en de kleine man de rekening krijgt voorgeschoteld, is de N-VA in geen velden te bekennen. Ze zou van de gelegenheid kunnen gebruik maken om haar sociaal profiel wat aan te scherpen. De precaire financiële en economische situatie van ons land zullen de sociale onrust fel aanwakkeren. Waar is de N-VA om dit onbehagen te vertolken, gestalte te geven en alternatieven aan te reiken? Bovenal werd iedere kritische stem binnen de partij verzocht om afwijkende geluiden binnenkamers te houden. Andersdenkenden werden op een haast stalinistische wijze uitgerangeerd. De N-VA leek wel klaar voor de macht. Dit loopt intussen wel even anders. De N-VA zit op federaal niveau in de oppositie, is helemaal niet aan zet en moet een gedrocht van een communautair akkoord doorzwelgen. N-VA heeft een historische kans niet kunnen benutten. De Wever beseft dat. Hij laat geen gelegenheid voorbijgaan om dit de Vlaamse partijen te verwijten. Ook op Vlaams niveau heeft het met Muyters de laatste weken nogal fel gerommeld. De ‘transfers’ van partijen zoals de VLD en het Vlaams Belang lopen ook niet echt van een leien dakje en het personeelsbeleid laat soms te wensen over. De N-VA – met op kop Bart De Wever – heeft veel te lang geloofd dat ze met de traditionele partijen op een akkoordje kon gooien. Mis dus. De Wever schrok met een zware kater plots wakker. Hij moet wel beseffen dat hij heel veel tijd heeft verloren.
Van schouder veranderen…

De klassieke partijen hebben er wat van gebakken: België kent op twee landen na de grootste belastingdruk, heeft een alles verstikkende staatsschuld, een verwaarloosd openbaar patrimonium, een opendeurbeleid op gebied van het vreemdelingenbeleid, een justitie en gevangeniswezen die negentiende-eeuws oogt, de laagste pensioenen van Europa, een overdaad aan ministers en ambtenaren en heeft bovenal beschamende werkloosheidscijfers in Wallonië en Brussel. Niets wijst erop dat de regeringspartijen van plan zijn om het geweer van schouder te veranderen. Onlangs stelde Peter Leyman in een interview: “in dit land zie ik geen toekomst meer voor onze kinderen”. Voor Bart Maddens is het duidelijk: “De V-partijen (Vlaams Belang, N-VA, LDD) zullen de meerderheid in het Vlaams Parlement na 2014 moeten halen. Daarvan hangt alles af. Als de V-partijen een meerderheid hebben in het Vlaams parlement, is veel mogelijk. Als de hegemonie niet kan gebroken worden in 2014, ziet het er slecht uit voor Vlaanderen”. Afrit crisis, uitrit Vlaanderen? De N-VA moet het geweer van schouder veranderen en kiezen voor een andere strategie. Met zicht op de verkiezingen van 2014 kan het best alle Vlaamse krachten rond zich verzamelen door een verbond te sluiten. De meerderheid in het Vlaams Parlement moet kost wat kost worden veroverd. Indien dit niet lukt, ziet het er inderdaad heel slecht uit.
Julien Borremans

Advertenties
6 reacties leave one →
  1. Jan Martens permalink
    15 februari 2012 19:50

    Geachte heer Borremans,
    Net zoals nog een aantal andere ‘losgeslagen eenmanspartijen’ kan je je frustratie omwille van het feit dat je als lid van de N-VA niet langer je eigen mening mocht rondstrooien en ondertekenen met ‘N-VA’, niet onder stoelen of banken steken.
    Uw mening is de uwe. De N-VA werkt als groep en de besluitvorming gebeurt in de groep. Daar heb jij het lastig mee en je schuwt ook geen leugens om toch maar je gram te halen.

  2. Julien Borremans permalink
    15 februari 2012 20:23

    Boude verklaringen, mijnheer Martens, maar waar zijn de feiten om dit te staven?
    In een vorige bijdrage op deze site – Greep naar de macht? – schetste ik de sterke kanten van de N-VA. Het zal u waarschijnlijk ontgaan zijn anders zou u dergelijke wartaal niet neerpennen. Voor de rest wil ik een artikel van Mark Grammens in Journaal aanraden. Ook hij schuwt de kritiek niet, net zoals in het voorlaatste nummer van Meervoud, waar ook een aantal kanttekeningen bij de N-VA werden gemaakt. Allemaal leugens veronderstel ik…
    Hartelijk,

    • Jan Martens permalink
      16 februari 2012 16:24

      Geachte heer Borremans,

      Het ging me om de teneur van, en bepaalde uitspraken in, dit artikel – niet van vorige (waar ik bij het ene inderdaad al meer vragen had dan bij andere).

      Dat deze regering een onding is en haar plannen ook, weet onderhand wel iedereen. Maar waar u stelt dat de N-VA zich heeft zich laten rollen als een kind gaat u uit de bocht en zeker wanneer u stelt dat De Wever het streven naar een onafhankelijk Vlaanderen verloochend heeft om mee aan boord van de traditionele machtspolitiek te stappen.
      Ik heb het over leugens als u stelt dat “een aantal ingrepen in de partij dienden te gebeuren. Het onafhankelijkheidsstreven werd als een relict uit vervlogen tijden opzij gezet. Brussel werd losgelaten.”
      Dit werd nooit in de partij besloten.
      U stelt: “Nu de financiële en economische crisis woekert en de kleine man de rekening krijgt voorgeschoteld, is de N-VA in geen velden te bekennen.”
      Waarom denk je dat de N-VA het Belgisch (lees PS) systeem wil veranderen, de tering naar de tering wil zetten, zorgen dat de werkende mens nog loon naar werken krijgt voor we met zijn allen de dieperik inschuiven? Dát is juist het sociaal profiel dat de N-VA zich aanmeet: zorgen voor een sociale structuur die in staat is voor haar inwoners te zorgen. Maar dat ontgaat u blijkbaar.
      U hebt het liever over: “iedere kritische stem binnen de partij verzocht om afwijkende geluiden binnenkamers te houden. Andersdenkenden werden op een haast stalinistische wijze uitgerangeerd.” En hier hebt u het waarschijnlijk over u zelf …

      Ondertussen werkt de N-VA verder aan haar weefsel – tot onder elke kerktoren als het even kan. Dit gebeurt in groep en door zoveel mogelijk mensen te betrekken bij het N-VA-verhaal dat er een is van verantwoordelijkheid dragen door de groep, voor de groep. Op dat vlak heeft de N-VA en Bart De Wever geen fout gemaakt en staan we verder dan waar we met de VU of het VB ooit gestaan hebben. Alle dromen ten spijt is er nog altijd een meerderheid nodig om te kunnen besturen. Het is dus de kiezer die moet overtuigd worden, niet de blogschrijvers.
      Op één punt ben ik het met u eens – 2014 wordt een belangrijk jaar.

  3. Nemo Xeno permalink
    16 februari 2012 15:10

    @ Geachte heer Martens

    Hierbij toch even gesteld dat ik een aandachtig lezer ben van Meervoud en dat ik veel voeling heb met de actieradius en de het levenswerk van de heer Julien Borremans en dat van de heer Koenraad Elst, waarschijnlijk omdat deze heren zich vooral bezighouden met armoede respectievelijk antropologie.

    Ik vind het jammer dat er zo weinig wordt gewerkt aan een marshallplan voor Vlaanderen, voor Brüxsel en voor Wallonië. De finale bestemming van de Oostkantons is me allang duidelijk en daar hoeft niemand echt wakker over te liggen.

    ‘Hét’ kan maar gaan gebeuren als ook Wallonië zich echt kan behelpen, desnoods door een regio te zijn die door de Europese Gemeenschap financieel verder wordt verder geholpen. Ik kan immers niet goed begrijpen waarom regio’s binnen staatsgrenzen 100% moeten opdraaien om solidair te zijn voor de andere regio’s binnen de landsgrenzen van de staten die tezamen Europa vormen. Dat rijke regio’s zoals Catalonië (voor de rest van de Spaanse regio’s) en Vlaanderen (voor Brussel en Wallonië) totaal alle solidariteitsbijdragen moeten leveren stuit me tegen de borst. Hoe kan Europa aan één of een aantal regio’s binnen blijvende landsgrenzen eisen dat deze het tekort van andere regio’s totaal gaan ophoesten. Als hun antwoord hierop is dat ze zelf geen hand willen toesteken dan vraag ik me af waar hun solidariteits-bijdrage wel blijft… M.a.w. : er is dringend nood aan een geopolitieke (lees : aardRIJK(dommen)kundige) aanpak van hetgeen flou-flou “solidariteit’ wordt genoemd. Iedereen weet toch dat de rijkdommen over heel de wereld één en al een aanfluiting zijn van het rechtvaardigheidsgevoel. Waar blijft die zogenaamde ‘mensenrechten’-claimende wereld als de bijdrage echt eens evenredig verdeeld zal worden? Waar zijn dan de Europese politici?

    Wat heeft het zin dat Vlaanderen straks zelf straatarm is en geheel deze staat bij Europa moet gaan aankloppen zoals Griekenland en andere landen dat intussen al moeten doen?

    Ik weet niet in hoeverre er in de N-VA plaats is voor discussie. Een buitenstaander lijkt er zo moeilijk aan bod te komen of is dat slechts een indruk van iemand die toch maar aan de kant blijft staan (of in de marge wordt geduwd)?

    Tot op heden heb ik op de website van Res Publica al mijn artikels kunnen publiceren die niet altijd écht meegaande zijn met hun eigenste grotere beleidslijnen (lees : ultieme streefdoelen) van het merendeel van de personen die Res Publica gestalten. Ik ben hen deze erkentelijkheid op z’n minst verschuldigd. Zij lijken noch Plan X, noch Plan Gerona/Naroge echt diep in hun hart te dragen, waarschijnlijk omdat Plan X de optie omtrent de Europese stadstaat Brüxsel steeds weerom naar voren schuift (en wat misschien als ‘verraad’ wordt bestempeld).

    Ook al ben ik het vaak niet eens met de heer Johan Sanctorum dan dient toch ook gezegd te worden dat ik op zijn website ‘Visionair België’ niet gecensureerd wordt en ‘mijn ding’ aldaar kan blijven doen.

    Ik ga hierbij geen uitspraken doen over het gehalte aan goedwillendheid van de N-VA om minder orthodoxe meningen en standpunten ook een kans te geven om gehoord te worden in hun omgeving.

    De N-VA moet tegen kritiek kunnen. Dat is alles wat ik hier eventjes kwijt wilde.

    Het gaat u goed.

    Met hartelijke groet

    Nemo Xeno

  4. Nemo Xeno permalink
    16 februari 2012 16:16

    @ Geachte heer Borremans

    Toch even een opmerking bij de geponeerde wensdroom in uw allerlaatste alinea… : met het afsluiten van een Verbond tussen alle V-krachten erkent de N-VA zich als bondgenoot van het Vlaams Belang, nét hetgeen de andere partijen zo graag willen.

    Het cordon sanitair zal zich dan weer kunnen omspannen… Ik begrijp daarin het standpunt wel van de heer Bart De Wever en ook omdat hij het met heel wat politieke opties en levensbeschouwingen dito levenssferen en dus politieke standpunten van “Vlaams Belang”-ers compleet en fundamenteel oneens is, wat ik 100% begrijp. De heer Bart De Wever opteert voor responsabilisering van de regio’s. Hij bewandelt een zeer eigenzinnige, maar wel heel begrijpelijke, route die de V-krachten maar niet kunnen smaken.

    Waarschijnlijk alludeert de heer Martens omtrent deze blindheid die men in de hardere V-krachten-partijen maar niet wenst te zien. In het N-VA-milieu kan u dat ei van u, te weten die wensdroom, echt niet kwijt. Ik snap dat wel!

    Maar door de existentiële crisis van de andere Vlaamse partijen neigen deze verschrompelde Vlaamse België-minded partijen finaal voor de Federale Macht te kiezen. Dat heb ik al jaren geleden voelen aankomen. Uw gedroomde Vlaamse Krachten-Verbond zou dus al minstens 70% van de stemmen moeten halen, en dan nog. Immers : als de andere partijen dan – hierdoor genoodzaakt – kiezen voor een Federale Macht (=fusie tussen Vlaamse en Waalse en Brusselse partijen) dan sta je met dat nieuwe ‘Vlaamse Blok’ nergens. Dan sta je voor een muur van uitsluiting (waar grotendeels door de hardliner V-partij “Vlaams Blok/Vlaams belang” aan gebouwd heeft in de afgelopen drie decennia) en dat tevens het cordon sanitaire heeft doen ontstaan. begrijpe wie begrijpen kan.

    Vlaanderen kan enkel op zijn eigen benen staan als zowel de meeste Vlamingen, de Walen en de Brusselaars dat echt zelf willen. Of eerder (in volgorde van belangrijkheid) : de Walen, de Brusselaars en… pas dan de Vlamingen (die immens verdeeld zijn door het PsychoNationaal Syndroom van België en die de “oplossing” – letterlijk dan – in feite tegenhouden). Alleen een Vlaanderen dat minzaam is voor andere arme regio’s in de wereld zie ik een lang leven beschoren. ‘Arm Wallonië. Een reis door het beloofde land” van Pascal Verbeken is hierbij een aanrader en ook het boek “Arm Vlaanderen” van de Franstalige journalist Auguste De Winne zijn echt wel verhelderend. Alleen straatarm zal Vlaanderen haar waarlijke Zuurstof vinden om iets te doen waarmee het zichzelf overstijgt.

    Anderzijds weten we niet wat voor gevolgen een nieuwe bankcrisis (en eventueel de totale ineenstorting van het kapitalisme) kan teweegbrengen… Dat kan voor een enorme stroomversnelling zorgen van een oorspronkelijk voorzien traag proces waarvan de heer Bart De Wever stelt dat hij de staten van dit land gaandeweg wenst te zien ‘verdampen’… en waarbij tevens ook het aanvaarden van een nieuwe geopolitieke contekst voor elkeen aanvaardbaar wordt.

    Alles is een kwestie van “Focus-Shift”… een Focus-Wijziging en van aandacht en politieke goede wil om iets anders op te bouwen.

    Bij een niet-onmogelijk plotse ineenstortingsscenario dient dan de volgende vraag te worden gesteld :

    “Scheiden Schotland, Catalonië en Baskenland zich dan af en wat gebeurt er hier dan?”

    Als dat gebeurt zie ik hier wel eens het volgende scenario ontrollen :
    1. de Oostkantons gaan dan terug naar Duitsland en
    2. Vlaanderen vormt best met Nederland dan een soort confederatie (of zoiets als het “Plan N” van de heer Mattias Storme, evenwel dan zonder Brussel, Wallonië en Luxemburg). Er zijn immers over vele Vlaamse partijen heen voorstanders te vinden van dit niet-irredentistische Groot-Nederland.
    3° Wallonië gaat in dat geval hoogst waarschijnlijk samen met Frankrijk. En denk toch niet dat Frankrijk aanspraken zal gaan maken op een arm “Bruxelles”… Dat is te duur en dat ligt te gevoelig… Europa zal dus met geld over de brug moeten komen voor Walloniê en voor iets dat “Bruxsel” zal worden (dat er dan plots zal moeten komen om de cohesie van de versnippering tegen te gaan).
    4° De Europese Stadstaat Brüxsel wordt dan plots een (meer dan ééndags-) Stadstaat in de Nieuw Verenigde Nederlanden… tenzij Europa als BindingsGemeenschap dan niet meer bestaat en er in dat geval alsnog totaal andere zaken kunnen ontstaan. Finaal heeft niemand van ons een glazen bol.

    Zonder de instorting van de Europese Gemeenschap en zonder de instorting van het kapitalistisch wereldorde-systeem blijf ik dus – Plan U echt wel even achterhoudend – op één en dezelfde nagel kloppen : Plan X!

    “Plan X” is dan misschien niet eens een Plan dat politiek echt gewild is maar eerder een situatie die zich aanbiedt met een oplossing die er bovenop ligt te roepen om te worden uitgevoerd.

    Want daar gaat nu het in de vorige paragraaf geschetste “4-punts”-potentiële ‘geschiedheidsverhaal’ over (datgene dat, willens nillens, zal gaan ‘geschieden’ omdat het waarschijnlijk niet echt anders kan).

    Hoogst waarschijnlijk gaat Schotland met Scandinavië samen en wordt heel de wereldkaart op het Europese grondgebied dusdanig hertekend.

    Kijk naar historische landkaarten. Dat is permanent in beweging als je stopmotion-cinnematografische ziens-acts toelaat…

    Als Wallonë zich zal afscheiden dan zal ze, tegen alle wetten van de parlementaire democratie in, alsnog aansluiting zoeken met Frankrijk (eventueel hiertoe aangestuurd door Europa en de vele salons dat het rijk is) en zodoende het programma van een hyperklein Waals-Franse rattachistische partij – die steeds met de kiesdrempel flirt – alsnog gaan uitvoeren. ‘Democratie’ is vaak een luchtkasteel, zeker in tijden van crisis. Deels zal Europa voor dat arme Wallonië gaan betalen, door eventueel een soort steunfonds toe te schuiven naar Frankrijk toe die haar noordelijke arme broertje dan in dat gesternte wel zal moeten aanvaarden.

    Er zullen heel wat “emeriti Belgische”-politici – gaandeweg en geen enkele andere goede uitkomst ziende – voor deze optie pleiten.

    M.a.w. wordt ergens het “Plan X/Y/Z” uitgevoerd waar zelfs niet eens een partijtje voor bestaat noch een burgerbeweging…

    Julie ‘zien’ het nog steeds niet, he!!! Ben ik een gek, een idioot, een FANTAST???? MIsschien wel, maar misschien ook niet. De ‘toekomst’ zal het uitwijzen.

  5. Nemo Xeno permalink
    16 februari 2012 18:56

    De N-VA kan wel tegen kritiek. Het weerwoord van de heer Martens (16 februari 2012 16:24) lijkt dit toch te staven.Ik vind dat de heer Martens gelijk heeft dienaangaande.

    Misschien kan de omschakeling van België tot zoiets als de Germaans-Romaanse (Grens)Natie (GERONA) – of Nation Romanique-Germanique (NAROGE) – enig soelaas bieden.

    Finaal “betekenen” Vlaanderen en Wallonië op de landkaart een gebied waar twee grote cultuur-entiteiten elkaar raken : de Germaanse en de Romaanse cultuur. Die culturen hebben andere mentaliteiten op basis van noties en waarden die ze toch anders invullen. Dat lijkt een vaststaande realiteit te zijn. Het is dom zulks te willen ontkennen, zonder evenwel in een nationale mystificatie te gaan verstranden. Dat is dan het andere uiterste.
    Humor is het wezenskenmerk van elk nationaal syndroom. Elke natie genereert een soort hobbel in haar tapijt. Je kan die nooit echt neutraliserend plattrappen. Die luchtbel zorgt voor ‘zuurstof’. En soms moeten de mensen die luchtbel opzoeken anders verstikken ze in hun eigenste beperktheden van het natie-zijn.

    Zoals alle grensgebieden beïnvloeden Vlaanderen en Wallonië elkaar, zowel cultureel als taalkundig en mentalisch…

    Luxemburg – en haar taal – is een mix van de Franse en van de Duitse taal en cultuur. Zo’n fusie van taal en cultuur heeft zich nooit echt voorgedaan in België. En dat hoeft ook niet.

    De twee landsgebieden dienen elkaar, na 180 jaren onbegrip en wederzijdse onbekendheid en onbemindheid, nog te ontdekken en misschien eerst los te laten om elkaar dan echt te kunnen ontmoeten in totale vrijheid. Een opgedrongen huwelijk is nooit echt goed.

    GERONE/NAROGE heeft een Bourgandische sfeer : het heeft enerzijds iets “los” en “vrij” Germaans-stoutmoedigs (en, komisch toch, toch zeer overdacht)en terzelfdertijd heeft het toch ook iets pragmatisch Romeins gedisciplineerd eenheidsmakend (met, al even komisch, iets laissez-faire’s).

    Het protestantisme is eerder iets specifieks Germaans decentralistisch wat al meer dan 500 jaar autonoom denkt en het centralistische Romaanse cultuurgoed – met haar naarstige hang naar een Rijks-vestiging – kan zich van haar zending naar het Noorden blijkbaar maar niet ontdoen van haar ‘plicht’ tot onderwerping en romaniserings-roes.

    Misschien is dat project GERONA/NAROGE een tijdelijk tussenspel (een interludium) tussen twee grote fasen in : enerzijds de Belgische Fase en anderzijds de waarlijk Post-Belgische Fase.

    Finaal moet dat Romaanse grensgebied ‘Wallonië’ het Germaanse grensgebied “Vlaanderen” leren loslaten.

    Finaal lijkt het me dus veel verstandiger dat Wallonië voorgoed gaat focussen op de besluitvorming in Parijs en dat Vlaanderen één van haar hoofdsteden gaat uitroepen tot hoofdstad van de confederatie Vlaanderen binnen een Unie van de Verenigde Nederlanden en waarbij de Stadstad Brüxsel eerst perfect viertalig wordt (zoals de hoofdstad van Zwitserland dat toch ook is) t.w. Nederlands, Frans, Duits en Engels met in elke Brusselse gemeente een land van de EG dat zich in die gemeente sferisch en linguïstisch kan reflecteren…

    Brussel is al zolang een geval apart. Met de stichting van zoiets als de stadstaat Brüxsel kan heel de problematiek van België ergens ten gronde ontzenuwd worden.

    V-Vlaanderen moet ook niet te gebiologeerd blijven gapen naar dat “Vlaamse Brussel” dat reëel al een multi-culturen-stad is geworden. Dit gebied vergt een totaal eigen aanpak.

    Vlaanderen én Wallonië moeten zich loskoppelen van Brussel dat een eigen koers moet kunnen varen.

    Zolang de intelligentia in het B-Vlaanderen en ook in het V-Vlaanderen dit niet inzien gaan we geen stap vooruit.

    De Fédération Wallonie-Bruxelles is een miskleun. Ik zou eenzelfde soort Federatie Vlaanderen-Brussel al even verkeerd vinden.

    Vlaanderen moet, misschien zoals Schotland dit ooit gaat doen, zich eerder gaan richten op het Noorden, t.w. Nederland, Duitsland, Denemarken, Engeland, Ierland, Schotland, Scandinavië en op de Native Americans – Lapland, Ijsland – Groenland en op alle kleine taalgroepen.

    Francofoon België en vooral de francofone machten in Bruxelles en in Wallonië zouden zich beter hechten aan Frankrijk, Spanje, Italië om met mentalisch dezelfde culturen hun boontjes wat te leren doppen…

    Wallonië gedraagt zich als een kind met enerzijds hechtingsproblemen en anderzijds nog een oude wil tot kolonisatie. Dit landsgedeelte moet – samen met de FDF-machten – eens volwassen leren worden in een nieuwe, totale gedekoloniseerde wereld.

    Er is ook dringend nood aan totaal andere Gemenebesten.

    Europa is beland in een historisch scharniermoment.

    De Dynamiek van Verlangde Veranderingen heeft ook haar rechten. Niets blijft ooit bij het oude. Alles is in voortdurende verandering.

    The Beatles zouden – vanuit een flowerpower-aandrang – misschien wel zeggen : ‘Europe : let it be!’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: