Skip to content

Waarom België nooit een confederatie zal zijn

18 september 2012
by

Alexander Casier

(Deze column verscheen eerder op Knack.be. De auteur Alexander Casier legt er helder in uit, waarom echt confederalisme gelijk staat met staatkundige soevereiniteit, en dus met Vlaamse onafhankelijkheid, zonder Belgische bovenbouw.)

Na het lezen van de vrije tribune van dhr. Stefan Somers, die stelt dat België in de praktijk al functioneert als een confederatie, moeten mij een aantal bedenkingen van het hoofd. In zijn artikel schuilt immers een perceptiefout over wat een confederaal systeem in wezen is.
Allereerst gebruikt hij voortdurend de term ‘confederale staat’, terwijl dit eigenlijk een contradictio in terminis is. Een confederatie is niets meer en niets minder dan een samenwerkingsakkoord tussen soevereine staten, die unaniem beslissen om een aantal bevoegdheden samen uit te oefenen, en zo hun materiële soevereiniteit gedeeltelijk op te geven. Door een confederatie op te richten wordt er m.a.w. niet plotseling een nieuwe staat opgericht, want om van een volwaardige staat te kunnen spreken, is de uitoefening van formele soevereiniteit van cruciaal belang.
Thierry Baudet, de Nederlandse jurist en historicus die onlangs het boek De aanval op de natiestaat publiceerde, maakt bij het begrip soevereiniteit o.a. een onderscheid tussen formele (= het recht om bevoegdheden naar je toe te kunnen trekken) en materiële (= het effectief kunnen uitoefenen van bevoegdheden) soevereiniteit. Een confederaal bestuur beschikt over geen enkele vorm van formele soevereiniteit, aangezien de afzonderlijke lidstaten op elk moment het recht hebben om zich terug te trekken uit de confederatie. Materiële soevereiniteit kan wel degelijk bij het confederale gezag berusten, maar slechts bij gratie van de soevereine lidstaten.
Aangezien soevereine staten die een confederaal verbond aangaan een akkoord moeten opstellen over welke bevoegdheden zij samen zullen uitoefenen, spreekt het voor zich dat de residuaire bevoegdheden enkel kunnen worden uitgeoefend door de afzonderlijke lidstaten. Alle soevereiniteit berust in beginsel immers bij hen, en als zij materiële soevereiniteit afgeven, moet in een verdrag duidelijk worden omschreven om welke bevoegdheden het gaat. Het confederaal bestuur kan geen enkele aanspraak maken op bevoegdheden die niet in dit samenwerkingsakkoord zouden zijn omschreven.
Dat in de VS de residuaire bevoegdheden worden uitgeoefend door de deelstaten (en in België net omgekeerd) doet eigenlijk weinig ter zake. Dit heeft enkel te maken met de manier waarop beide staten ooit federaal zijn geworden. Bij de VS (en bij mijn weten bij alle hedendaagse federaties, met uitzondering van de Russische en de Belgische) moest de macht per definitie worden gecentraliseerd om tot een volwaardige federale staat te kunnen evolueren. Aangezien de huidige deelstaten van de VS ooit soevereine staten waren, ligt het voor de hand dat je bij een federalisering eerder op papier zet wat je wél samen zal doen in plaats van wat je niet samen zal doet.
In ons land daarentegen moest de macht worden gedecentraliseerd (België was vóór 1970 immers een eenheidsstaat) om tot een volwaardige federatie te komen. In die context klinkt het veel logischer om te omschrijven wat de bevoegdheden van de (na 1970 opgerichte) deelgebieden zullen zijn, in plaats van enkel te omschrijven wat de federale overheid nog zal doen.
Zoals dhr. Somers aangeeft, kunnen uit de bovenstaande uitleg geen fundamentele kenmerken van een federatie of een confederatie worden afgeleid.
Iets verder komt hij wel tot een belangrijk kenmerk van een confederatie, en dat is het vetorecht van de minderheid. In een confederaal systeem heeft elke lidstaat (zelfs als ze maar 1% van de bevolking zou vertegenwoordigen) een vetorecht. En inderdaad, in België hebben beide gemeenschappen een vetorecht dankzij allerlei beschermingsmechanismen. Maar als we iets verder redeneren, wordt het duidelijk dat België absoluut niet confederaal functioneert.
Hierbij wil ik een hypothetische situatie schetsen: stel, de volledige Nederlandse taalgroep in het federale parlement raakt het eens over een hervorming van justitie. Als meerderheid kunnen de Vlamingen natuurlijk hun wil niet doorduwen, aangezien de Franstaligen onmiddellijk de alarmbelprocedure en aan de lopende band belangenconflicten zouden inroepen.
Mocht België ook maar enigszins als een confederatie functioneren, dan zouden de Vlamingen op dat moment (geheel binnen een wettelijk kader) kunnen beslissen om ‘justitie’ uit het samenwerkingsakkoord te schrappen, en deze bevoegdheid zelf uit te oefenen. Dan voeren Vlaanderen en Wallonië elk een eigen justitiebeleid. Want dat is het wezenlijke kenmerk van de confederatie, het (grond)wettelijke recht hebben om te zeggen: we stoppen ermee, wat een rechtstreeks gevolg is van de formele soevereiniteit van de lidstaten.
In het Belgische geval weten we inmiddels dat (in mijn hypothetische voorbeeld) die justitiehervorming er gewoon niet zou komen, het status quo zou worden gehandhaafd, en de Vlamingen dus tegen hun zin het Belgische justitiebeleid zuden moeten voortzetten. Als de Vlamingen ooit de bevoegdheid justitie naar zich toe willen trekken, dan zullen ze dit (grondwettelijk) enkel kunnen als een meerderheid van de Franse taalgroep in het federale parlement daar (ongetwijfeld in ruil voor heel wat compensaties) ook mee instemt.

Wat Bart De Wever, en met hem zeer veel politici, bedoelen met een confederatie, lijkt mij eerder een soort extreme decentralisatie binnen een federaal kader.

Waarom België nooit een, naar internationaalrechtelijke normen, volwaardige confederatie zal zijn, ligt voor de hand. Praktisch zou dit betekenen dat Vlaanderen, Wallonië en Brussel dan eerst buiten de grondwet moeten treden en een soevereiniteitsverklaring moeten opstellen (allicht gevolgd door een onafhankelijkheidsverklaring, wat niet hetzelfde is), om daarna als drie evenwaardige partners rond de tafel te zitten, en te beslissen wat ze samen gaan doen.
Wat Bart De Wever, en met hem zeer veel politici, bedoelen met een confederatie, lijkt mij eerder een soort extreme decentralisatie binnen een federaal kader. En het kan best zijn dat grondwetsartikel 35 na 2014 eindelijk in werking zal treden, zodat de Vlaamse en de Franstalige onderhandelaars zich de vraag kunnen stellen: welke bevoegdheden gaat de federale overheid nog uitoefenen? Dit kun je misschien verkopen als een soort confederaal systeem, maar dat is het natuurlijk niet. Zolang geen van beide partijen de samenwerking binnen een (grond)wettelijk kader kan opzeggen, blijf je in een federale constellatie, waarin de ene taalgroep slechts bevoegdheden naar zich toe kan trekken bij de gratie van de andere.
Natuurlijk kun je binnen een federatie tot in het extreme decentraliseren, zoals bij het idee om op het federale niveau enkel nog defensie te organiseren en samen Brussel te beheren. Stel dat de Franstaligen hiermee akkoord zouden gaan, is België dan plots een confederatie? Uiteraard niet, want beide partijen moeten akkoord gaan met alle bevoegdheidsoverdrachten. En stel dat je dan ook nog defensie wil splitsen (louter hypothetisch, het zou natuurlijk een belachelijk idee zijn) dan moet dat nog steeds via onderhandelingen gebeuren tussen beide gemeenschappen.
Maar in wat de eigenlijke vraag voor 2014 betreft, kan ik dhr. Somers wel bijtreden. Als Vlaanderen meer bevoegdheden wil, zal het Brussel moeten opgeven. Als het zo ver komt dat er buiten de grondwet moet worden getreden (d.m.v. een soevereiniteitsverklaring van het Vlaams Parlement), dan zal Vlaanderen Brussel allicht kwijt zijn. En daarmee zijn we aan het eeuwige dilemma gekomen van de Vlaamse Beweging: hoe meer autonomie de Vlamingen willen, hoe meer ze Brussel zullen moeten loslaten.
Alexander Casier , hoofdredacteur LVSV-Brussel

Advertenties
4 reacties leave one →
  1. 18 september 2012 18:03

    Sorry, maar dit soort artikels is volgens mij intellektuele spam (om het beleefd te houden). Je kan het vergelijken met een artikel dat VOOR de losscheuring van Belgie in 1830 de kans van slagen zou besproken hebben. Of ook…of Hitler in 1940 Belgie zou binnen vallen of niet. Een ding is zeker, als het van de Politiekers afhangt, zal Belgie blijven wat het is….er zijn immers veel te veel stemmen te winnen met de situatie.

  2. Nemo Xeno permalink
    18 september 2012 18:21

    Alternatief voor de ver doorgevoerde decentralisatie die – inderdaad – verkeerdelijk een confederatie wordt genoemd :

    Vlaanderen maakt – via een eerst ten gronde doorgevoerde voorlichtingscampagne in eerst het buitenland en dan (met de bijval aldaar) in het binnenland (de Vlamingen zullen toch altijd maar braaf volgzaam zijn en doen wat anderen hen opdragen) – een (met Wallonië) SIMULTANE “kwantumsprong” (suggestie van Brecht Arnaert) en verklaart zichzelf soeverein om – in één en hetzelfde MOMENTUM dito -beweging met enkele lucide vooraanstaande Walen (die via de buitenlandse ontstane “Geronische” stroming zullen ontwaken) – Wallonië hetzelfde te laten doen.

    Dat alles vraagt nog een heel grote, massale mentaliteitswijziging, zowel in Wallonië als in Vlaanderen maar dat is – binnen deze denkoefening – nu eventjes een bijzaak én “hét kan”, zolang de politieke wil ervoor gevonden zal worden.

    In feite vorm je dan eerst twee (in feite vier : zie verder) afzonderlijke soevereine staten – zoals in de vooravond van het grondvesten van Zwitserland – die dan samen – zoals in een huwelijk – een nieuwe confederatie vormen ((bvb. een nieuw op te richten confederatie “GERONA” t.w. de Germaans-Romaanse (Grens)Natie)) maar dan eerder als een “LAT-Relatie”-huwelijk waarbij binnen dat huwelijk de zichzelf soeverein verklaarde lidstaten gaan bepalen wat ze nog gaan samen doen en wat ze afzonderlijk willen doen want finaal leven ze deels ‘naast elkaar’ (en niet echt dagelijks met elkaar).

    In die hypothetische constructie kan alleen maar een op te richten Stadstaat Brüxsels het probleem Brussel/Bruxelles oplossen dat nu wordt opgeeist door groepen die dit land al decennia lang wat verzieken. Deze stadstaat Brüxsel werd op deze website – als comment-columns bij tal van redactionele teksten – al grondig beschreven.

    Noch de Vlamingen noch Francofoon België kan zich hierbij “Brussel” of “Bruxelles” zomaar gaan toeëigenen.

    De waarlijke kanker die België kenmerkt – t.w. suprematie-voelen én irredentistisch-denken – moeten hiertoe TOTAAL worden opgegeven. Het directe gevolg hiervan moet zijn dat de perfide politiek van het FDF en het Vlaams Belang (in één adem te noemen omdat ze in feite in één en hetzelfde bedje ziek zijn) tot stilstand wordt gebracht.

    Ik ben het dus totaal oneens met het besluit van Alexander Casier die nog teveel blijft denken vanuit het Belgique-à-papa of vanuit gewoonweg … “België” dat niets anders is dan een out-of-time koloniale staat die het nog steeds niet geleerd heeft (en waarschijnlijk ook nooit zal leren) dat het waarlijke adagium van deze staat is : “La Belgique sera Latine ou elle e sera pas/plus waarin de Vlamingen huurders zijn of te paaien onderdanen die men kan dwingen om loyaal ‘de eigen plaatst’ te erkennen en zodoende de meester ‘Francofoon’ al evengoed te erkennen en worden uitgenodigd om de Belgische nationale hymne mee te zeggen met de typisch (OUD)-ROMEINS-Machiavelliaanse schijnspreuk ‘L’Union fait la force’/Eendracht maakt macht terwijl zulks één grote grap is : L’union fait la farce!

    Zolang dit land niet leert om het ooit billijke COMPROMIS DER BELGEN her-ingang te doen vinden – én het zodoende niet leert om eerst twee (in feite drie) gelijkwaardige staten laat vormen (en waarbij zodoende de francofone suprematie wordt opgeheven) zal de communautaire koorts blijven woeden. Deze soevereine staten kunnen dan in bijna één beweging de lidstaten van een nieuwe confederatie vormen.

    Ja, voor België betekent dit een COPERNICAANSE REVOLUTIE. Misschien moet dit “suprematie-hete hangijzer”-gegeven eens op de “Francofone Top” worden besproken. Vanwaar toch dat enorme chauvinisme van de oud-Romeinse “Franken” : is het omwille van de oude waan ‘La France, fille l’ainnée de l’Eglise’ oftewel van de “Franse Revolutie”-degelijkheid(s-waan)… of van beiden? Het blijft voor mij een open vraag die echt wel een afzonderlijk (wereld)debat vergt. Ik snap ergens wel dat Nederlands een moeilijke taal is maar het lukt Marokkanen en Turken (en Thaise dames) om deze taal aan te leren. Wat is hier het echte onwil probleem?

    Zwitserland is dé lichtbaken inzake het garanderen van een duurzame communautaire vrede. Daar leren de gemeenschappen de talen van de andere gemeenschappen op passieve wijze. Ze kunnen elkaar begrijpen.

    Andere grote debatten over enerzijds de “Zwitsers Communautaire Vrede” en anderzijds “de weeën van elke vorm van suprematie-denken” (zowel Francofoon als Vlaams) zouden de politieke en culturele agenda moeten bepalen van politiekers die het ECHT NOG GOED MENEN.

    Een gedegen diepte(psycho)analyse van het francofone suprematie-denken zou – i deze dagen – écht wel op zijn plaats zijn.

    Compromissen sluiten op basis van – op voorhand – gedynamiteerde Gulden Regels (die als fundamenten moeten dienen en het kader vormen van een billijke rechtsstaat) is steeds nefast en zal altijd leiden tot meer gerommel en het zal – meer nog – finaal leiden tot het mentale faiët van dit land. Immers : nog lang vóór de meerderheid van dit land tot dit inzicht komt, wordt gaandeweg deze staat in het buitenland afgedaan als totaal OUT-OF-TIME én afgedaan als een voorbijgestreefd koloniaal landje dat nog steeds dweept met zoiets als ‘privileges voor één welbepaalde bevolkingsgroep’. We zijn nu aanbeland inde XXI-ste eeuw. Ik schrijf dit artikel nu in… 2012.

    GERONA is – als bijna “alternate history § what if’-voorstel – het enige dat het samenleven van verschillende taal/cultuur-gemeenschappelijk mogelijk zal maken. Noem het maar gerust het ‘Zwitserland van het Noorden’ of het ‘Zwitserland van de Noordzee’ of ook nog het ‘Zwitserland van Maas en Schelde’. Ik schrijf niet ‘mogelijk zal blijven maken’ want in dit land ontbreekt één kenmerk van elk soort huwelijk nml. LIEFDE.

    Wat nu als ‘samen leven’ wordt geëtalleerd in dit land is niets meer dan een opgedrongen huwelijk waar beiden – in het beste geval – een slecht soort LAT-relatie beleven maar dan nog eens vol onwetendheid over elkaar (elkaar niet echt kennen), ruzie, en zelfs een soort chantage en (her en der wat) “onder de gordel”-geklop of waarbij elkeen minstens zelfgenoegzaam graait om zoveel mogelijk binnen te halen voor zichzelf.. Hoe bestaat het toch dat me zoiets een huwelijk blijft noemen?

    Het kan echt wel anders : lees de voorstellen ivm GERONA/NAROGE op deze website en neem kennis over – indien GERONA zelf faalt – het back-Up plan dat hierna nog steeds kan worden gerealiseerd vanuit de voordien eerst opgerichte soevereine staten : plan X dat plan Y en plan Z zal worden (typ “Nemo Xeno Plan X” in de zoekmachine ‘google’ in en verneem er meer over).

    Er worden dan eerst drie soevereine lidstaten gevormd – Vlaanderen Wallonië, Duitse Oostkantons – met als kers op de nieuwe taart : de Stadstaat Brüxsels als vierde ‘lidstaat’.

    Tot op heden wordt in de pers Brussel/Bruxelles nog steeds als ‘onmogelijke factor’ voorgesteld. Dat is slechts wartaal van onwilligen en/of onwetenden of het is zeer juist gesteld indien men de ‘hedendaagse Belgische mentaliteit’ als leidraad blijft gebruiken.
    De “makke Vlaming” is hieraan tevens medeplichtig hoewel ik diens “psychè” terdege wel begrijp. De lucide geworden ‘Lamme Goedzak’ zal voor de doorbraak zorgen. Dat is de echte protagonist, samen met de buitenlanders én de ontwaakte Walen die met hun raad en daad de weg aanwijzen voor de “makke Goedzak”. .

  3. Nemo Xeno permalink
    21 september 2012 02:07

    Mijns inziens betracht de heer Bart De Wever – via zijn buitenlandse diplomatieke ‘stunts’ (eerst UK’s eerste minister David Cameron en nu de burgemeester van Londen) – een soort Gerona-politiek te voeren en vooral eerst bijval te oogsten bij de buitenlanders. Deze optiek vind ik niet mis : meer nog : ik vind die ‘reuze’). Immers : Vlamingen – in het algemeen gesproken – zijn uitermate gevoelig voor het imago dat ze in het buitenland toegedicht krijgen. Als buitenlanders een nieuw confederaal bestel in hartje Europa (of op de plaats van de oude bufferstaat België) zullen voorstaan (of ‘goed zien zitten’) dan zal de doorsnee Vlaming zich daarmee wel kunnen identificeren (en dan gaan ze er ook voor).

    Het Verenigde Koninkrijk zou met het ontstaan van een ‘Zwitserland van de Noordzee’ terdege geholpen worden want de oubollige vazalstaat van Frankrijk – België – met haar twistzieke communautaire spanningen is iets dat het Verenigde Koninkrijk ook allang deert. Waarschijnlijk kan het voorbeeld van Zwitserland – en daarna van GERONA – ook model staan voor een “Confederatie Groot-Britannië”. Koninkrijken worden – in het begin van de XXI-ste eeuw – én meer en meer in vraag gesteld.

    De heer Bart De Wever is een graag geziene – én vaak gevraagde – gast op heel wat (buitenlandse) ‘denktanks’ van allerlei politieke strekkingen (en vooral hierin dan van ‘conservatief Europa’). Hij doet aan ‘public affairs’ (lobbying) en hij weet perfect hoe hij zijn politieke droom kan gaan waarmaken : eerst als burgemeester van Antwerpen, dan als minister-president van Vlaanderen en vanuit deze voorgaande rollen (en opgebouwde expertise) kan (en/of wenst) hij de gangmaker (te) worden van een simultane ‘viervoudige’ soevereiniteitsverklaring van Vlaanderen, Wallonië, de Duitse Oostkantons en de te vormen stadstaat Bruxsel die zich in één adem engageren om de nieuwe confederatie GERONA/NAROGE (lees : Germaans-Romaanse (Grens)Natie/Germanisch-Romanische (grenz)Nation/Nation Romanique-Germanique) te vormen.

    Met dit soort Gerona-politiek kan de heer Bart De Wever zijn oude droom uitvoeren : België finaal laten ‘verdampen’ in het voordeel van een zelfstandig geworden Vlaanderen én Wallonië én de Stadstaat Brüxsel (én de Duitse Oostkantons) dat in één adem (of één en dezelfde beweging) een nieuwe confederatie wordt (noem het voor het gemak maar even ‘GERONA’) waarbij in feite ‘separatisme’ wordt vermeden, iets waarvoor Europa op haar hoede is (vooral dan voor de tergend irredentistische vormen van tal van nationalismen die afzonderlijk (gesepareerd) verder willen gaan). De heer David Cameron ziet – waarschijnlijk – in de heer Bart De Wever – een opkomend groots staatsman aan de overkant van de ‘grote plas’ (de Noordzee) én – wie weet – houden ze terdege rekening met het ooit ontstaan van een “Dubbele Confederatie”, t.w. eerzijds Vlaanderen met Wallonië én de Duitse Oostkantons én de stadstaat Bruxsel (die tezamen GERONA vormen) maar anderzijds tevens ook een Vlaanderen dat nauwe banden tracht te maken met het oude Moederland Nederland, al was het nog maar (of blijvend) als een soort los verbond (cfr. het “Plan N” voor Vlaanderen dat door de heer Mattias Storme wordt bepleit) en waarbij Wallonië hetzelfde doet naar Frankrijk toe en de Duitse Oostkantons hetzelfde kunnen doen naar Duitsland toe. Als GERONA dan mislukt dan lost België op in de geopolitieke situatie van voor 1830; m.a.w. gaan drie regio’s van België zich afzonderlijk fusioneren met hun resp. oude Moederlanden : Vlaanderen met Nederland, Wallonië met Frankrijk en de Oostkantons met Duitsland en met een Stadstaat Brüxsels als genoodzaakt compromis voor allen. Maar dit Plan X hoeft niet echt als GERONA slaagt.

    Ik zie het ontstaan van een Wevers-partij in Wallonië ( en zelfs in de Duitse Oostkantons én in Brussel is ze al aanwezig) ook al gebeuren als iets in het genre van ‘Nouvelle Alliation Wallonie’… om aldaar de macht van de PS te breken en de regio’s van België tot responsabilisering te brengen en alle regio’s van dit land klaar te stomen voor een totaal nieuwe confederatie die in feite toch breekt met ‘België’ (dat impliciet inhoudt : La Belgique sera Latine ou elle ne sera pas/plus) maar dan niet via een Revolutie maar wel binnen een pacificale Reconvertie die evolutief van aard is : traag maar zeker én totaal onomkeerbaar. Dat is – wat Bart De Wever – de Copernicaanse Revolutie noemt. Er zijn er maar weinigen die het hem zullen nadoen.

    De heer David Cameron ‘ziet dat’ en heeft ook liever een ‘Keltische’ medebroeder over ‘de Plas’ – én dus op het vasteland van Europa – dan een té Rooms gevoerde politiek die teveel die oude bufferstaat België geocultureel/politiek zich toe tracht te halen (of in het vaarwater te houden van het Romaanse geopolitieke Cultuurgebied).

    GERONA dient een voorbeeld te worden van culturele verscheidenheid – maar ook tevens van het behoud van een identitaire eigenheid van Vlaanderen én van Wallonië én van het Oud-Brabanste Broekzele. Immers : de inwoners van GERONA zijn nu net het product – Tussen Hamer En Aambeeld gesmeed (met de Sibille/Sirene THEA als BeschermVrouwe) – van het grenzen aan twee grote cultuurgebieden én haar gemeenschappen (en hun manier van denken en voelen) en die elkaar kruisbestuiven (zoals eertijds de Moren ook de mentaliteit van de Spanjaarden grotendeels hebben bepaald). Deze gemeenschappen dienen in Vrede elkaar nu écht pas te leren kennen. Het oudbakken België heeft nooit een goede biotoop aangeleverd om de verschillende taal/cultuurgemeenschappen in harmonie te laten samenleven. Deze staat is in een totaal verkeerd gesternte in en rond 1830 opgestart geworden. GERONA is een tweede (én laatste kans) om deze historische blunder te corrigeren. Toch moet elke gemeenschap haar gang kunnen gaan want ze hanteren immers afzonderlijk (soms) totaal andere basis(voor)waarden. De ontstaansgeschiedenis van Zwitserland – en haar ‘kantons’ – wordt als VOOR-beeld enorm aanbevolen. Die hebben geen labo nodig voor vreedzaam communautair samenleven. Daar lukt dat gewoon op basis van een aantal ‘Common Sense’-afspraken over savoir vivre, billijkheid en fatsoen.

    GERONA kan best wel voor stabiliteit zorgen. Het wordt dan immers een “correctie van de geschiedenis”, nml. een soort ‘tweede kans’ om tussen de grote mogendheden Nederland; Frankrijk; Duitsland én Groot-Britannië een ‘eigen land’ te maken waardoor die andere mogendheden niet al te sterk worden. Geopolitiek gezien is én blijft het oude grondgebied (dat we thans nog België noemen) tussen deze mogendheden iets waarop verschillende machten trachten in te spelen.

    De heer Bart De Wever kan diegene worden die zowel de aspiraties van het FDF (of het Francofone Blok) alsook het Vlaams Blok/Belang in de kiem tracht te smoren en die ook ‘aan kat een kat durft te noemen’ : de oprichting van de staat België als een soort vazal van Frankrijk – met een aan suprematie-lijdende kaste – is ‘politiek incorrect’. België beroept zich – totaal verkeerdelijk – op ‘politieke correctheid’ : én België én het Francofoon Blok/Belang én het Vlaams Blok/Belang zijn in wezen politiek incorrect én zijn allemaal in één en hetzelfde bedje ziek.

    De premier van Groot-Britannië weet dat en met hem de burgemeester van Londen. En de heer Bart De Wever marineert nog vele andere geesten in Europa.

    En de Lamme Goedzak Vlaming : wél ja : die staat erbij en kijkt ernaar en hun ogen zullen maar opengaan in zoverre buitenlanders (én pas dan ook lucide geesten in Wallonië en pas daarna ook in Brussel/Bruxelles) het begrepen hebben.

    Dat lijkt me de kern van het STRATEGO-plan van de heer Bart De Wever en diens partij het N-VA.

  4. Nemo Xeno permalink
    27 september 2012 18:17

    In feite heeft de redactionele schrijver ergens wel gelijk :

    “”België kan nooit een confederatie worden”… en dit omdat een (con)federatie maar kan bestaan uit voordien autonome soevereine lidstaten die tezamen beslissen om een confederatie te vormen.

    België had in 1830 de regio’s “Vlaanderen” en “Brussel/Bruxelles” en “Wallonië” tot een confederatie kunnen smeden, zoals Zwitserland ooit als Confederatie is ontstaan en dit op basis van gelijkwaardigheid van haar samengevoegde regio’s (zonder aldaar suprematiedenken noch meester/slaaf-relaties of noch een eigenaar/huurder-relaties). Maar ze heeft deze kans niet gegrepen en ze heeft – integendeel – voor iets gekozen dat vanaf de aanvang met een dodelijk virus zat opgesolferd en dat wel gedoemd was om te sterven. Slechte politiek voert tot zelfvernietiging. België is als een auto-immuunziekte. Dat leg ik ooit nog wel eens – in het lang en het breed – uit.

    België moet dus eerst de Francofone suprematie ‘ten gronde’ (inclusief haar grondwet) opgeven – en dan ook eerst België écht ontbinden – om pas daarna (als de twee leden van het koppel dat echt nog willen) – een huwelijk te sluiten op basis van echte liefde en waar het huwelijk ook wordt… “geconsumeerd”.

    Belgie is nu een land dat gekenmerkt wordt door een opgedrongen huwelijk (en met alle slechte kenmerken die allerhande intriges opleveren met haar gekende surreale – evenwel totaal spaakgelopen – saga als gevolg) en waarbij het huwelijk nooit echt werd geconsumeerd en zodoende als huwelijk in feite ‘ongeldig’ is.. en dus nooit echt bestaan heeft. Er was niets meer dan een – door anderen – opgelegde cohabitatie. Met ‘liefde’ heeft zulks niets te maken.

    Als de Vlamingen, Walen en Brusselaars (en de Duitse Oostkantonners) nog iets samen willen – in ware liefde – dan kan dat alleen maar in en doorheen een nieuwe mentaliteit en door middel van een nieuwe constructie met een nieuwe naam, een nieuwe vlag en een nieuw hymne…(iets zoals bevoorbeeld GERONA/NAROGE) maar waarbij eerst “het oude” wordt begraven. Wie is daartoe in staat???

    En als die nieuwe mentaliteit niet kan (en die liefde maar niet wil lukken) dan gaan ze beter vreedzaam uit elkaar met een – door een wenende Pierrot geleidde – “Pacificale Confetti Revolutie Feest” van drie ex-(it) België-gebieden die ofwel alleen en/of (confederaal) zich her-aansluiten bij het oude moederland : Vlaanderen bij Nederland en Wallonië bij Frankrijk en de Duitse Oostkantons bij (wat dacht je) … Duitsland en met de stadstaat Brüxsel als oplossing die “niemand” wil… maar die desnoods zal worden opgelegd van buitenaf… Er zijn nu eenmaal gebieden in de wereld waarover externen beslissen hoe het spel intern gespeeld moet worden.

    geschreven door… “niemand” in dienst van de RES PUBLICA (lees : ALGEMEEN BELANG)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: